Cassini-Huygens Misyonu (1997-2017)

Cassini-Huygens Misyonu (1997-2017)

Cassini uzay sondası yaklaşık 20 yıl boyunca Satürn ve uydularını inceledi.

Coğrafya

Etiketler

Satürn, uzay aracı, Cassini, Satürn'ün halkaları, Güneş Sistemi, Huygens, uzay araştırması, gezegen, gaz devi, dış gezegen, Mimas, Enceladus, Tethys, Dione, Rhea, Titan, Iapetus, Ay, gök bilimi, coğrafya, yer çekimi

İlgili ekstralar

Görüntüler

Güneş Sistemi

  • Güneş
  • Merkür
  • Venüs
  • Dünya
  • Mars
  • Jüpiter
  • Satürn
  • Uranüs
  • Neptün

Samanyolu gökadasındaki yaklaşık 200 milyar yıldızdan birisi olan Güneş, çubuklu sarmal gökada diskinde, Orion sarmal kolunun içindedir. Güneş (bütün gezegen sistemi ile), 50000 ışık yılı çapında olan disk merkezinden yaklaşık 27000 ile 28000 ışık yılı uzaklıkta döner ve bir tam turunu 240 milyon yılda tamamlar.
Güneş'in çevresinde yıldızlar azdır, Proxima Centauri ve Alfa Centauri çift yıldız sistemi Güneş'e 4,2-4,4 ışık yılı ile en yakın yıldızlardır. 10 ışık yılı uzaklıkta da sadece 11 yıldız bulunur.

Güneş Sistemi derken, Güneş ve çevresinde dönen değişik büyüklükteki bütün gök cisimlerini düşünüyoruz.
Güneş Sistemi'nde Güneş'in yer çekimi alanı baskındır. Yarıçapı yaklaşık 2 ışık yıllı olan bir küre; sınırında Güneş'in çekim gücü komşu yıldızlara eşittir. Güneş'ten çıkan yüklü akım parçacıkları, yani Güneş rüzgarı, Güneş Sistemi'ni tamamen doldurur.

Güneş Sistemi şu gök cisimlerinden oluşur: Güneş; gezegenler; gezegenlerin uyduları; asteroitler ve kuyruklu yıldızlar; gök taşları; ve gezegenlerarası madde (toz ve gaz). Güneş etrafında dönen sekiz gezegenden altısının uydusu vardır. İstisnalar: Merkür ve Venüs'tür.

Güneş'e olan uzaklıklarına göre gezegenler sırasıyla: Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün'dür. Gezegenler birbirlerine göre iki farklı gruba ayrılır: 4 karasal gezegen veya yerbenzeri gezegen; 4 gaz devi veya Jüpiter benzeri gezegen. Karasal gezegenler Güneş'e daha yakındır, daha küçük, daha yoğundur, daha yavaş dönerler, atmosferleri daha ince, manyetik alanları daha zayıftır.

Bütün gezegenler Güneş'in etrafında neredeyse aynı düzlemde ve aynı yönde döner, buna direkt hareket denir (Kuzey Kutbu'ndan bakıldığında saat yönünün tersi). Venüs ve Uranüs'ün dışında, eksenlerinin etrafındaki dönüşleri de direkttir. Güneş de aynı yönde döner.

Gezegenleri yörüngelerinde Güneş'in yer çekimi tutar. Güneş'in kütlesi bütün gezegenlerin toplam kütlesinden 750 kez daha büyüktür. Yer çekimi gücü gezegenler arasında da etkili olduğundan birbirlerinin hareketini etkiler. Bu nedenle yörüngelerinde yavaş, küçük değişiklikler olabilir.

Güneş Sistemi'nde gezegenlerden başka daha küçük milyarlarca gök cismi vardır. Asteroitler her yerde olabilir, bazılarının yörüngesi Dünya'nın yörüngesini keser. Asteroitlerin çoğu iki bölgede yer alır. İç asteroit kuşağı Mars ile Jüpiter arasında uzanır; bu bölge en az 1 milyon ve çapı 1 km'den daha büyük olan asteroitler içerir. Dış veya Kuiper kuşağı Neptün'ün yörüngesinin dışındadır ve orada şimdiye kadar Plüton gibi, çok buz içeren binlerce asteroit keşfedildi.

Plüton 2006'dan beri resmi olarak gezegen değil. Plüton ve diğer birkaç büyük asteroit cüce gezegen olarak sayılmakta.
Kuyruklu yıldızların yörüngesi, diğer gök cisimlerinden tamamen farklıdır: diğerlerinden değişik düzlemde, çok uzun elips yörüngeler çizer. Kuyruklu yıldızların genellikle 5-20 km çaplı, buzlu çekirdeği Güneş'e yaklaşınca gaz haline dönüşerek ender ama muhteşem kuyruğa dönüşür. Güneş rüzgarının etkisiyle kuyruk, Güneş tarafında değildir. Güneş Sistemi'nin dış bölgesinde, 0,5-2 ışık yıl uzaklıkta, Oort bulutunda milyarlarca kuyruklu yıldız çekirdeği döner.

1995'ten beri yüzlerce yıldız etrafında gezegen, gezegen sistemleri (yani Güneş dışı gezegenler) keşfedildi. Bu sistemlerin çoğu bizim Güneş Sistemi'mize benzemez, çünkü yıldızın etrafında bir gaz devi döner.

Satürn'ün yörüngesi

  • Satürn
  • Güneş
  • Güneş'ten ortalama uzaklığı: 1.433.530.000 km
  • yörünge süresi: 29,46 yıl
  • Satürn'ün yörüngesi

Satürn, Güneş Sistemindeki ikinci en büyük dış gezegen.
Yüksek dönme hızı ve akışkan yapısı Satürn’e basık bir görüntü verir. Yoğunluğu sudan bile daha düşük (0,69 g/cm³) olan Satürn, Güneş Sisteminin de en düşük yoğunluktaki gezegeni.

Bilgiler:

Çapı: 120.536 km (9,45 Dünya çapı)

Kütlesi: 5,6846 x 10²⁶ kg (95,2 Dünya kütlesi)

Ortalama yoğunluğu: 0,69 g/cm³

Yüzey yer çekimi: 1,065 g

Yüzey sıcaklığı: –180 °C

Uydularının sayısı: 62

Dönme süresi: 10 saat 48 dakika

Eksen eğikliği: 26,7°

Güneş'ten ortalama uzaklığı:
1.433.530.000 km = 9,58 AB = 79,7 ışık dakikası

Yörünge dış merkezliği: 0,054

Yörünge süresi: 29,46 yıl

Satürn

  • Satürn'ün dönme ekseni
  • Satürn'ün yörünge düzlemine dik çizgi
  • Satürn'ün yörünge düzlemi
  • Satürn'ün Güneş çevresindeki yörüngesi
  • Satürn'ün ekvatoru
  • 26,7°
  • Satürn'ün halkaları

Satürn, Güneş'ten sayarsak altıncı, büyüklük açısından ise ikinci gezegen. Adını Roma mitolojisinin en eski tanrılarından olan ekim ve tohum tanrısı Satürn'den aldı. Yunan mitolojisindeki karşılığı Kronos’tur. Satürn, çıplak gözle bile kolayca görülebilen en uzaktaki gezegen. İlk olarak Galileo Galilei, basit teleskopuyla oval bir yapısının olduğunu ortaya koydu, ama bunun nedeni olan halkaları göremedi. İlk kez Christiaan Huygens, Satürn'ün bir halka tarafından çevirildiğini öne sürdü. 1675'te Giovanni Domenico Cassini, Satürn'ün halkasının gerçekten birçok ince halkadan ve aralarındaki boşluklardan oluştuğunu saptadı; daha sonra en büyük boşluk "Cassini Ayrımı" olarak adlandırıldı.

Satürn'ü ilk olarak Eylül 1979'da Pioneer– 11 ziyaret etti. Kasım 1980'de Voyager-1 uzay sondası Satürn Sistemi'ne girdi. Gezegenin halkalarının ve uydularının ilk olarak çok sayıda yüksek çözünürlüklü görüntüsünü Dünya'ya gönderdi. Böylece çeşitli uyduların yüzey şekillerini ilk defa görmüş olduk. Yaklaşık bir yıl sonra, Ağustos 1981'de Voyager-2 Satürn Sistemi'nin gözlemlenmesine devam etti. 1 Temmuz 2004'te Cassini uzay sondası Satürn'ün çevresindeki yörüngeye girip gezegenden ve uydularından pek çok yeni bilgiyi insanlığa ulaştırmaya başladı. 2005 yılı başında Huygens iniş aracı Cassini'den ayrılarak nitrojen atmosfere sahip dev uydu Titan'ın metan ve etandan göller bulunan yüzeyine indi.

Satürn, Güneş Sistemindeki ikinci en büyük dış gezegen. Yüksek dönme hızı ve akışkan yapısı Satürn’e basık bir görüntü verir. Yoğunluğu sudan bile daha düşük (0,69 g/cm³) olan Satürn, Güneş Sisteminin de en düşük yoğunluktaki gezegeni.

Satürn'ün iç yapısı Jüpiter'e benzer; merkezinde kayaçlı çekirdek, onun üzerinde sıvı metalik hidrojen tabaka, en dışta ise moleküler hidrojen tabaka bulunur. Çok hızlı hareket eden ve burgaçlaşan tabakalardan oluşan atmosferi, başlıca hidrojenden oluşur. Satürn'ün rüzgarları, Güneş Sisemi'ndeki en güçlü rüzgarlardan ve hızları, Voyager'in verilerine göre 400 m/s kadar ulaşır. Satürn'ün atmosferi Jüpiter gibi kuşaklardan oluşur, ama Satürn'ün kuşakları ekvatoru yakınında daha soluk ve geniştir. Ortalama sıcaklığı -180 °C. Satürn‘ün merkezinde, çekirdekteki sıcaklık 12 000 K'e ulaşır. Satürn Güneş'ten aldığı enerjinin daha fazlasını uzaya yayar, bunun nedeni henüz bilinmemekte. Satürn'ün manyetik alanı güçlü, manyetik alanının ekseni dönme ekseni ile neredeyse çakışmakta. Hubble uzay teleskopunun fotoğraflarında zaman zaman kutup ışıkları da görünür.

Satürn'ün uyduları

  • Mimas - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 185.600 km – Çapı: 397 km
  • Enceladus - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 238.100 km – Çapı: 504 km
  • Tetis - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 294.600 km – Çapı: 1.060 km
  • Dione - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 377.400 km – Çapı: 1.122km
  • Rhea - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 527.100 km – Çapı: 1.528 km
  • Titan - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 1.221.900 km – Çapı: 5.150 km
  • Iapetus - – Satürn'den ortalama uzaklığı: 3.560.800 km – Çapı: 1.470 km

Satürn, Güneş Sistemi'nin en dikkat çekici nesnesi olan halka sistemiyle tanınır. Halkalar küçük bir teleskopla görülebilir.

Halkalar tozdan arabaya kadar değişik boyutlarda toz ve buz parçalarından oluşur. Halka sistemi dikkat çekiciliğini su buzunun yansıtıcı özelliğine borçlu. Yüzlerce halkanın boşluğunda düzinelerce uydu da döner ve bu uyduların yer çekimi gücü çevrelerindeki halkaları bir arada tutar (çoban uydular).

Uyduları:
62 uydusu biliniyor. Uyduları arasında sadece 7’si, küre şekli için yeterli büyüklükte. Küre şekil, yalnızca kendi yer çekimi ve oluşumu sırasındaki iç sıcaklığı sonucunda, yeterli boyut ve kütle olduğunda oluşur.

Tek dev uydusu, Titan 1655'te keşfedildi. Yörünge süresi 16 gün. Uydular çok su buzu içerir.

Satürn'e yakın Enceladus'ta yüzey altından fışkıran buhar patlamaları, yani buz volkanizması görünür. Uydularının çoğu 4-8 km çapındadır.

Cassini

  • Kütlesi: 5.700 kg
  • Uzunluğu: 6,7 m
  • Genişliği: 4 m
  • RTG modülü - Radyoizotop Termoelektrik Jeneratör - radyoaktif izotopların doğal bozunmasıyla açığa çıkan ısıyı elektrik gücüne dönüştürür ve uzay aracına güç sağlar.
  • manyetometre - Satürn'ün manyetik alanının gücünü ve yönünü ölçer.
  • Tahrik motoru
  • Huygens iniş aracı - Satürn'ün uydularından biri olan Titan'a indi.
  • radyo anteni
  • CAPS - Cassini Plazma Spektrometresi - Satürn'ün iyonosferini inceledi. Elektronlar ve protonların enerjisini ve elektrik yükünü ölçtü.
  • CDA - Kozmik Toz Analizörü - Satürn çevresindeki toz parçacıklarının büyüklüğünü ve hızını ölçtü.
  • CIRS - Kompozit Kızılötesi Spektrometresi - Sıcaklığını ve bileşimini belirlemek için Satürn'ün kızılötesi emisyon miktarını ölçtü.
  • ISS - Görüntüleme Bilimi Alt Sistemi - İki kamerası ile görünür, kızılötesi ve morötesi ışıkta görüntüler yakaladı.
  • INMS - İyon ve Nötr Kütle Spektrometresi - Pozitif iyonları ve nötr parçacıkları inceledi.
  • RPWS - Radyo ve Plazma Dalga Bilim Cihazi -Satürn'den gelen radyo dalgalarını tespit etti.
  • RSS - Radyo Bilimi Alt Sistemi - Dünya'daki antenlerin yardımıyla uzay aracının radyo sinyallerinin farklı nesnelerden geçerken nasıl değiştiğini gözlemledi.
  • UVIS - Morötesi Görüntüleme Spektrografı - Satürn'ün atmosferinin ve halkalarının yapısını incelemek için ultraviyole spektrumunda görüntüler yakaladı.
  • VIMS - Görünür ve Kızılötesi Haritalama Spektrometresi - Spektrumun görünür ve kızılötesi bölgelerindeki atmosferlerden, halkalardan ve yüzeylerden yansıyan veya yayılan radyasyonu ölçer.
  • MIMI - Manyetosferik Görüntü Aygıtı - Satürn'ün manyetosferinde hapsolmuş partikülleri tespit eder.

Cassini-Huygens uzay aracı uluslar arası büyük bir ortak projenin sonucudur. Uzay programı NASA (ABD uzay ajansı), ESA (Avrupa Uzay Ajansı) ve ASI'nın (İtalya Uzay Ajansı) yönetiminde gerçekleşti. Programa 27 ülke katıldı.

Uzay sondası adını, en çok Satürn'ün dört uydusunu keşfetmesiyle bilinen İtalyan doğumlu Fransız astronom Giovanni Domenico Cassini'den aldı.
Uzay sondasının diğer önemli kısmı Titan'ı keşfeden Hollandalı astronom Christiaan Huygens'ten adını aldı.

Cassini-Huygens uzay araştırmaları tarihinde başarıyla fırlatılmış en büyük ve en karmaşık uzay sondalarından biriydi. 6,7 metre yüksekliğinde ve 4 metre genişliğindeydi. Toplam kütlesi fırlatma tarihinde yaklaşık 5.700 kilogramdı.

Uzay sondası toplam 27 farklı bilimsel araştırmayı tamamlamak üzere tasarlandı. Bunun için çok sayıda özel cihazla donatıldı.

Cassini 12 tane, Huygens ise 6 tane bilimsel cihaz taşıyordu. Bunların çoğu çok işlevliydi. Eşsiz bilimsel cihazların geliştirilmesine pek çok araştırma ekibi yardımcı oldu.

Uzay aracının iletişimini üç anten mümkün kıldı. Cassini'nin 1.630 elektronik bileşeni, yaklaşık 22.000 kablo bağlantısı ve yaklaşık 14 kilometre kablolama ile bağlandı.

Cassini uzay sondası ve içindeki cihazlar radyoaktif izotopların bozunmasıyla açığa çıkan ısıyı elektrik gücüne dönüştüren üç Radyoizotoplu Termoelektrik Jeneratör (RTG) ile çalıştırıldı. Bunlar yaklaşık 32 kilogram plütonyum kullandı. Satürn Güneş'ten çok uzak olduğundan, uzay aracı Güneş enerjisi ile çalıştırılamadı.

Cassini'nin termal örtüleri onun çarpıcı görünmesini sağladı. Bu ince dikilmiş, dayanıklı, hafif kumaş uzay sondasını hem aşırı sıcağa ve soğuğa hem de çok küçük gök taşlarının etkilerinden kaynaklanan zararlara karşı korudu.
Cihzlar aynı zamanda optimum sıcaklıkta tutulabilirdi. Termal örtü ile kaplanmayan parçaların uzaydaki sıcaklığı -220 ile +250 derece arasında değişiyordu.

Uzay aracının yolu

  • Venüs
  • Dünya
  • Mars
  • Jüpiter
  • Satürn
  • Fırlatma: 15 Ekim 1997
  • Venüs'ün yakınındaki yer çekimsel sapanlar: 26 Nisan 1998, 24 Haziran 1999
  • Dünya'nın yakınındaki yer çekimsel sapan: 18 Ağustos 1999
  • Jüpiter'in yakınındaki yer çekimsel sapan: 30 Aralık 2000
  • Satürn'ün etrafındaki yörüngeye yerleşme: 1 Temmuz 2004
  • Cassini uzay sondası

Cassini-Huygens 15 Ekim 1997'de ABD'deki Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan uzun yolculuğunu başladı.
Büyük sondayı bir Titan IVB/Centaur roketi uzaya götürdü. Cassini Satürn'ün yakınına ulaşmak için dört yer çekimsel sapan (flyby) manevrası yaptı.

Yer çekimsel sapan manevrası sırasında, uzay aracının uçuş yolunu ve hızını değiştirmek için bir gök cisiminin yer çekimi kullanılır. Böylece, uzay araçları daha az enerji kullanarak ve daha hızlı Güneş Sistemi'ndeki çok uzak gök cisimlerine ulaşabilir. Cassini'nin ilk iki yer çekimsel sapan manevrası Venüs'ün, üçüncüsü Dünya'nın ve Ay'ın, dördüncüsü ise Jüpiter'in "yardımıyla" gerçekleşti.

İlginçtir ki, fırlatıldıktan iki yıl sonra, uzay sondası Dünya'ya, fırlatıldıktan kısa bir süre sonraki kadar yakındı. Çünkü Dünya ve Ay yakınındaki yer çekimsel sapan manevrası sırasında sadece 1.100 km uzaklıktaydı. Bu manevralar uzay sondasına yaklaşık 5-7 km/s daha hız kazandırdı.

Cassini-Huygens uzay sondası Haziran 2004'te (fırlatıldıktan 7 yıl sonra) Satürn'e ulaştı ve bir ay sonra gezegen çevresindeki yörüngeye girdi.

Huygens Titan'da

  • Titan'ın yüzeyi - Yüzey sıcaklığı -180 °C'dir. Titan yarı yarıya kaya ve yarı su buzundan oluşur. Kalın atmosferi azot bakımından zengindir. Metan ve etan bulutlarından düşen yağmur, kutupların yakınındaki göllere akan nehirleri oluşturur.

ESA tarafından geliştirilmiş Huygens iniş aracı misyonun diğer önemli parçasıydı.

Disk şeklindeki uzay aracının çapı 2,7 metre, ağırlığı ise 318 kilogramdı. Titan'ın atmosferinde dolaşırken içindeki cihazların aşırı ısıdan korunması için iniş aracı bir kalkanla kaplandı.

25 Aralık 2004'te Huygens Cassini'den ve onun yörüngesinden ayrılarak üç hafta sonra Titan'a ulaştı. 14 Ocak 2005'te Huygens'in Satürn'ün en büyük ayına inmesi 2 saat 27 dakika sürdü.

İniş hızı kalkan dışında üç paraşütle yavaşlatıldı. İniş aracının altı bilimsel cihazının en önemli iki görevi Titan'ın atmosferini ve yüzeyini incelemekti.

Toplanan veriler Cassini'ye iletildi ve sonra da Cassini onları Dünya'ya gönderdi. Ne yazık ki, Huygens sadece 350 görüntü gönderebildi, çünkü Cassini'nin alıcılarından biri yazılım hatası nedeniyle çalışmadı. Ancak, Huygens'in gönderdiği bilgiler bu şekilde de paha biçilmez bir değere sahiptir.

Huygens dev uydunun yüzeyinde 72 dakika boyunca çalıştı. Dış Güneş Sistemi'ne ilk iniş ve şimdiye kadar tek iniş bu oldu. Sonuç olarak, Huygens ayrıca Dünya'dan en uzağa inme rekorunu da elinde tutuyor.

Titan

Sonuçlar

  • Satürn'ün kuzey kutbundaki altıgen şeklinde bir atmosferik oluşum
  • Titan yüzeyinin kızılötesi görüntüsü
  • Dione uydusu
  • Enceladus'taki gayzerler
  • Halka sistemi
  • Encke Boşluğu'nda Satürn'ün en küçük uydularından biri olan Pan
  • Mimas, Tethys ve Janus uyduları ile halka sisteminin yandan görünüşü
  • Satürn'ün üst atmosferinde halka sisteminin ve Tethys uydusunun gölgesi
  • Devasa Odysseus Krateri ile Thetys uydusu
  • Titan'ın önündeki Rhea uydusu

Cassini-Huygens misyonu birçok önemli bilimsel hedef belirledi. Bu hedeflerin çoğu Satürn'ü, onun halkalarını ve uydularını keşfetmeye odaklıydı. Geniş çaplı görev uzay araştırmaları tarihinde her yönden eşsizdi.

Orjinal misyon 2008 yılında, uzay aracının fırlatılmasından on bir yıl sonra tamamlandı. Ancak, paha biçilemez ek veri toplama olasılığı nedeniyle iki yıl (Cassini Equinox Mission) ve daha sonra 2010'da yedi yıl daha uzatıldı (Cassini Solstice Mission). Nisan 2017'de başlayan Büyük Final'de (Grand Finale), uzay aracı Satürn'ün atmosferine yönlendirildi ve sonunda 15 Eylül 2017'de yok edildi.

Yaklaşık 3,26 milyar dolarlık misyonun uzay aracı, uzayda yaklaşık 20 yıl geçirdi. Bu sürede 7,9 milyar kilometrelik bir mesafeyi kapladı, 453.048 fotoğraf çekti ve 635 gigabayt bilimsel veri topladı.

Cassini-Huygens misyonunun tüm bilimsel sonuçlarını listelemek neredeyse imkansızdır, ancak en önemlilerinden bazıları işte şunlardır:

- Satürn'ü çevreleyen yeni halkalar keşfetti;

- halkaların yapısını ve içlerinde gerçekleşen işlemleri inceledi;

- Satürn'ün çevresinde yeni uydular buldu;

- yeni uyduları inceledi;

- Enceladus uydusunun yüzeyindeki gayzerleri inceledi;

- Dünya'nınkine benzeyen Titan'ın yüzeyini ve hava durumunu inceledi;

- Titan'ın atmosferini inceledi;

- Satürn'deki Büyük Fırtına'nın evrimini gözlemledi;

- Satürn'ün kuzey kutbundaki altıgen bulut desenini haritaladı;

- buzlu uyduları inceledi;

- Iapetus'un iki tonlu renginin gizemini çözdü;

- Titan'ın yüzeyinde metan ve etan gölleri keşfetti;

- Satürn'ün manyetosferini haritaladı.

Misyonun 20 yılı boyunca yaklaşık 4.000 bilimsel makale yayımlandı. Toplanan verilerin analizinden sonra, daha fazla soru ve sonuç ortaya çıkacağından gelecek yıllarda daha fazla makale yayımlanacağına hiç şüphe yoktur.

Son derece başarılı Cassini-Huygens misyonu, Güneş Sistemi ve Dünya'yı daha iyi anlamak ve tanımak için yeni bakış açıları sağladı. Aynı zamanda Dünya dışı yaşam imkanlarını incelemek için de yeni fırsat sağladı.

Animasyon

  • Güneş
  • Merkür
  • Venüs
  • Dünya
  • Mars
  • Jüpiter
  • Satürn
  • Uranüs
  • Neptün
  • Satürn'ün dönme ekseni
  • Satürn'ün yörünge düzlemine dik çizgi
  • Satürn'ün yörünge düzlemi
  • Satürn'ün Güneş çevresindeki yörüngesi
  • Satürn'ün ekvatoru
  • 26,7°
  • Satürn'ün halkaları
  • RTG modülü - Radyoizotop Termoelektrik Jeneratör - radyoaktif izotopların doğal bozunmasıyla açığa çıkan ısıyı elektrik gücüne dönüştürür ve uzay aracına güç sağlar.
  • manyetometre - Satürn'ün manyetik alanının gücünü ve yönünü ölçer.
  • Tahrik motoru
  • Huygens iniş aracı - Satürn'ün uydularından biri olan Titan'a indi.
  • radyo anteni
  • CAPS - Cassini Plazma Spektrometresi - Satürn'ün iyonosferini inceledi. Elektronlar ve protonların enerjisini ve elektrik yükünü ölçtü.
  • CDA - Kozmik Toz Analizörü - Satürn çevresindeki toz parçacıklarının büyüklüğünü ve hızını ölçtü.
  • CIRS - Kompozit Kızılötesi Spektrometresi - Sıcaklığını ve bileşimini belirlemek için Satürn'ün kızılötesi emisyon miktarını ölçtü.
  • ISS - Görüntüleme Bilimi Alt Sistemi - İki kamerası ile görünür, kızılötesi ve morötesi ışıkta görüntüler yakaladı.
  • INMS - İyon ve Nötr Kütle Spektrometresi - Pozitif iyonları ve nötr parçacıkları inceledi.
  • RPWS - Radyo ve Plazma Dalga Bilim Cihazi -Satürn'den gelen radyo dalgalarını tespit etti.
  • RSS - Radyo Bilimi Alt Sistemi - Dünya'daki antenlerin yardımıyla uzay aracının radyo sinyallerinin farklı nesnelerden geçerken nasıl değiştiğini gözlemledi.
  • UVIS - Morötesi Görüntüleme Spektrografı - Satürn'ün atmosferinin ve halkalarının yapısını incelemek için ultraviyole spektrumunda görüntüler yakaladı.
  • VIMS - Görünür ve Kızılötesi Haritalama Spektrometresi - Spektrumun görünür ve kızılötesi bölgelerindeki atmosferlerden, halkalardan ve yüzeylerden yansıyan veya yayılan radyasyonu ölçer.
  • MIMI - Manyetosferik Görüntü Aygıtı - Satürn'ün manyetosferinde hapsolmuş partikülleri tespit eder.
  • Fırlatma: 15 Ekim 1997
  • Venüs'ün yakınındaki yer çekimsel sapanlar: 26 Nisan 1998, 24 Haziran 1999
  • Dünya'nın yakınındaki yer çekimsel sapan: 18 Ağustos 1999
  • Jüpiter'in yakınındaki yer çekimsel sapan: 30 Aralık 2000
  • Satürn'ün etrafındaki yörüngeye yerleşme: 1 Temmuz 2004
  • Cassini uzay sondası
  • Huygens iniş aracı - 25 Aralık 2004'te Cassini uzay sondasından ayrılarak üç hafta sonra, 14 Ocak 2005'te Titan'ın yüzeyine indi.
  • Titan - Satürn'ün en büyük uydusu – Çapı: 5.150 km Yörünge süresi 16 gün.
  • Titan'ın yüzeyi - Yüzey sıcaklığı -180 °C'dir. Titan yarı yarıya kaya ve yarı su buzundan oluşur. Kalın atmosferi azot bakımından zengindir. Metan ve etan bulutlarından düşen yağmur, kutupların yakınındaki göllere akan nehirleri oluşturur.
  • Satürn'ün kuzey kutbundaki altıgen şeklinde bir atmosferik oluşum
  • Titan yüzeyinin kızılötesi görüntüsü
  • Dione uydusu
  • Enceladus'taki gayzerler
  • Halka sistemi
  • Encke Boşluğu'nda Satürn'ün en küçük uydularından biri olan Pan
  • Mimas, Tethys ve Janus uyduları ile halka sisteminin yandan görünüşü
  • Satürn'ün üst atmosferinde halka sisteminin ve Tethys uydusunun gölgesi
  • Devasa Odysseus Krateri ile Thetys uydusu
  • Titan'ın önündeki Rhea uydusu

Anlatma

Cassini-Huygens misyonu birçok önemli bilimsel hedef belirledi. Bu hedeflerin çoğu Satürn'ü, onun halkalarını ve uydularını keşfetmeye odaklıydı.

Satürn, Güneş Sistemindeki ikinci en büyük dış gezegen. Satürn, Güneş Sistemi'nin en dikkat çekici nesnesi olan halka sistemiyle tanınır. 62 uydusu biliniyor. Tek dev uydusu Titan.

Cassini-Huygens uzay aracı uluslar arası büyük bir ortak projenin sonucudur. Uzay sondası adını, İtalyan doğumlu Fransız astronom Giovanni Domenico Cassini'den aldı. Uzay sondasının diğer önemli kısmı Titan'ı keşfeden Hollandalı astronom Christiaan Huygens'ten adını aldı.

Uzay sondası toplam 27 farklı bilimsel araştırmayı tamamlamak üzere tasarlandı. Bunun için çok sayıda özel cihazla donatıldı. Cassini 12 tane, Huygens ise 6 tane bilimsel cihaz taşıyordu. Bunların çoğu çok işlevliydi.

Cassini-Huygens 15 Ekim 1997'de ABD'deki Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan uzun yolculuğunu başladı. Cassini Satürn'ün yakınına ulaşmak için dört yer çekimsel sapan (flyby) manevrası yaptı. Cassini-Huygens uzay sondası Haziran 2004'te (fırlatıldıktan 7 yıl sonra) Satürn'e ulaştı ve bir ay sonra gezegen çevresindeki yörüngeye girdi.

25 Aralık 2004'te Huygens Cassini'den ve onun yörüngesinden ayrılarak üç hafta sonra Titan'a ulaştı. 14 Ocak 2005'te Huygens'in Satürn'ün en büyük ayına inmesi 2 saat 27 dakika sürdü.

Orjinal misyon 2008 yılında, uzay aracının fırlatılmasından on bir yıl sonra tamamlandı. Ancak, paha biçilemez ek veri toplama olasılığı nedeniyle iki yıl (Cassini Equinox Mission) ve daha sonra 2010'da yedi yıl daha uzatıldı (Cassini Solstice Mission).


Yaklaşık 3,26 milyar dolarlık misyonun uzay aracı, uzayda yaklaşık 20 yıl geçirdi. Bu sürede 7,9 milyar kilometrelik bir mesafeyi kapladı, 453.048 fotoğraf çekti ve 635 gigabayt bilimsel veri topladı. Son derece başarılı Cassini-Huygens misyonu, Güneş Sistemi ve Dünya'yı daha iyi anlamak ve tanımak için yeni bakış açıları sağladı.

İlgili ekstralar

Satürn

Güneş Sistemi'nde ikinci en büyük gezegen, tipik halka sisteminden kolayca tanınır.

Dawn Misyonu

Ceres ve Vesta'nın incelenmesiyle Güneş Sistemi'nin erken dönemi ve kayaç gezegenlerin oluşumu hakkında daha fazla bilgi edinebiliriz.

Gezegenler, boyutları

Güneş etrafında içte karasal gezegenler, dışta gaz devleri döner.

Güneş Sistemi, Gezegenlerin Yörüngeleri

Güneş etrafında eliptik bir yörüngede 8 gezegen döner.

İlginç Coğrafya Bilgileri - Astronomi

Görüntü Güneş Sistemi'miz hakkında bize çok sayıda ilginç bilgi sunar.

New Horizons Misyonu

New Horizons uzay aracı 2006'da Plüton'un ve Kuiper Kuşağı'nın incelenmesi amacıyla fırlatılmıştır.

Voyager Uzay Araçları

Voyager uzay araçları, Güneş Sistemi'nden çıktılar. İncelemeler yapıyor ve insanlığın mesajını da götürüyorlar.

Dünya

Dünyamız oksijen içeren atmosfere ve sağlam kabuğa sahip kayaç gezegen.

Güneş Sistemi'nin Evrimi

Güneş ve gezegenler, yaklaşık 4,5 milyar yıl önce, bir gaz bulutunun yoğunlaşması sonucunda oluştu.

Jüpiter

Güneş Sistemi'mizin en büyük gezegeni olan Jüpiter'in kütlesi, bütün gezegenlerin toplam kütlesinden 2,5 kez daha büyük.

Mars

Kızıl gezegende su ve yaşam izleri aranıyor.

Merkür

Güneş Sistemi'nde en küçük ve Güneş'e en yakın gezegen.

Neptün

Güneş Sistemi'nde en son gezegen, en küçük gaz devi.

Uranüs

Güneş'ten sayarsak yedinci gezegen, Jüpiter benzeri gezegen, yani gaz devi.

Venüs

Güneş'ten sayarsak ikinci gezegen. Ay'dan sonra gece gökyüzündeki en parlak gök cismi.

Added to your cart.