Żaglowce

Żaglowce

Szkuner, zazwyczaj używany jako handlowy statek żaglowy, pojawił się w XVI-XVII wieku w Holandii.

Technika, zajęcia z gospodarstwa domowego

Etykiety

płynąć statkiem, statek, bark, szkuner, Dostawa, czasy nowożytne, transport wodny, żagiel, żagle, statek handlowy, okręt wojenny, kotwica, parapet, kil, kadłub, ster, rufa, drabinka linowa, bezan, tylny maszt, Główny maszt, ket, masztu, kwadratowych żagla, wysięgnik, bukszpryt, żagiel gaflowy, marsel, kierunek wiatru, żeglarstwo, handlem, kupiec, transport, działania wojenne, technika

Powiązane treści

Sceny

Szkuner

Szkunery prawdopodobnie pojawiły się po raz pierwszy w Holandii, w XVI-XVII wieku. W Stanach Zjednoczonych renesans tych statków nastąpił w wieku XVIII, a pod koniec XIX wieku stały się one najpopularniejszymi żaglowcami w Wielkiej Brytanii.
Szkunery były powszechnie używane jako statki handlowe, ale także sprawdziły się jako okręty wojenne, gdyż były szybkie i łatwe w manewrowaniu.

Pierwotnie szkunery były to smukłe statki o średniej wielkości. Ich długość wynosiła około 30-40 metrów, szerokość około 7-10 metrów, a maksymalna nośność zwykle nie przekraczała 200 ton. Wczesne szkunery posiadały jedynie 2 maszty. Nieco później pojawił się również bukszpryt, zwykle znacznie krótszy, niż dwa pozostałe maszty. Dziób i rufa statku były tylko nieznacznie wyższe od kadłuba.

Takielunek szkunerów był prosty i łatwy w obsłudze. Do dwóch masztów przymocowane były żagle gaflowe, powyżej których doczepiono później również żagle gniezdne. Do bukszprytu przymocowane były charakterystyczne, trójkątne foki, zwane też żaglami przednimi.

Animacja

  • dziób
  • kotwica
  • przedpiersie
  • stępka
  • kadłub
  • okno kabiny
  • płetwa sterowa
  • rufa
  • drabinka linowa
  • maszt
  • bezan
  • bezanmaszt
  • olinowanie
  • grotmaszt
  • sztaksel
  • fokmaszt
  • żagiel rejowy
  • reja
  • fok (żagiel przedni)
  • bukszpryt
  • bukszpryt
  • dziób
  • kotwica
  • przedpiersie
  • stępka
  • kadłub
  • płetwa sterowa
  • rufa
  • ster
  • żagiel gaflowy
  • drabinka linowa
  • reja
  • żagiel gniezdny
  • grotmaszt
  • olinowanie
  • fokmaszt
  • maszt
  • fok (żagiel przedni)

Żaglowce

  • bark - Ten typ żaglowca powstał prawdopodobnie w XVIII-XIX wieku, a jego rozkwit przypada na przełom XIX i XX wieku. To ostatni typ dużych żaglowców handlowych.
  • szkuner - Ten typ żaglowca powstał w Holandii, prawdopodobnie w XVI- XVII wieku i był używany głównie jako statek handlowy. W XIX wieku był jednym z najbardziej popularnych żaglowców.

Wczesne żaglowce, takie jak te budowane przez Egipcjan, Greków, Rzymian czy Wikingów, miały tylko żagiel rejowy. Ten typ żagla pozwalał skutecznie żeglować tylko z wiatrem i nie można było poruszać się szybciej niż prędkość wiatru. Gdy warunki wiatrowe nie sprzyjały żegludze, statki te były napędzane siłą ludzką, za pomocą wioseł.

Bardziej precyzyjne ożaglowanie i olinowanie nowoczesnych żaglowców pozwala im poruszać się szybciej również przy bocznym wietrze, a nawet przekroczyć prędkość wiatru.

Te okręty mogą również dobrze płynąć pod wiatr. Podczas żeglugi, gdy wiatr wieje od strony dziobu, żeglowanie możliwe jest tylko za pomocą manewru halsowania („zygzakiem”).

Bark

Bark pojawił się w XVIII wieku. Termin "bark" był używany przez Brytyjską Flotę Królewską w odniesieniu do żaglowców, których nie można było zaklasyfikować do żadnej innej kategorii. Bark stał się popularny około 1900 roku, zastępując na pełnym morzu żaglowce typu kliper, wyparte przez statki parowe, z którymi klipery nie mogły już konkurować. Ze względu na kształt swego kadłuba i takielunku, barki miały dużą nośność towarową i były stosunkowo szybkie. Były używane głównie jako statki handlowe.

Bark był stosunkowo smukłym statkiem, i znacznie większym od szkunerów. Jego długość, bez bukszprytu, wynosiła od ponad 40 do nawet 80 metrów. Średnia długość miała 50-60 metrów, przy szerokości 8-14 metrów. Ich nośność dochodziła do kilku tysięcy ton ładunku. Bark miał co najmniej 3 maszty. Podobnie jak w przypadku szkunerów, ich dziób i rufa były tylko nieco wyższe od kadłuba.

Bark miał dość złożony system ożaglowania rejowego. Na masztach umiejscowione były charakterystyczne, zwężające się ku górze żagle rejowe. Podobnie jak szkunery, barki posiadały trójkątne żagle przednie (foki) przyczepione do fokmasztów na dziobie i bezany na bezanmasztach w tyle statku.

Żeglowanie pod wiatr

  • kierunek wiatru

Zasady dynamiki

  • siła aerodynamiczna - Siła wiatru wywierana na żagle.
  • siła dryfu - Składowa siły aerodynamicznej, działająca prostopadle do kierunku kursu.
  • siła ciągu - Składowa siły aerodynamicznej, działająca zgodnie z kierunkiem kursu.
  • opór wody - Równoważy działanie siły aerodynamicznej, działającej prostopadle do kierunku kursu, zapobiegając poruszaniu się statku w bok.

Nowoczesne żagle potrafią napędzać statek do przodu niezależnie od kierunku wiatru, nawet wtedy, gdy słaby wiatr wieje prosto od dziobu jachtu. Statki są w stanie poruszać się do przodu, ponieważ po zawietrznej stronie żagla ciśnienie powietrza jest mniejsze, niż po stronie nawietrznej. Każde ożaglowanie działa w ten sam sposób. Różnica ciśnień wytwarza siły, które są zawsze prostopadłe do powierzchni żagla. Zazwyczaj kierunek ten nie jest zgodny z pożądanym kursem statku, ale nie stanowi to problemu, ponieważ siłę aerodynamiczną można podzielić na dwie siły składowe: jedną równoległą, skierowaną do przodu i drugą, prostopadłą, skierowaną na bok. Składowa równoległa, działająca w kierunku dziobu, przesuwa statek do przodu, podczas gdy druga składowa, skierowana w stronę burty, natrafia na opór wody, który nie pozwala statkowi poruszać się w bok, chyba że w nieznacznym stopniu. Różnica ciśnień po obu stronach żagla wynika z tego, że ożaglowanie zmienia kierunek i prędkość napływającego wiatru.
Zgodnie z zasadą Bernoulliego zmianie prędkości zawsze towarzyszy zmiana ciśnienia. Jednak ta prosta zasada nie jest w stanie opisać działania żagli w określonej sytuacji. Inne czynniki, które odgrywają ważną rolę w tym procesie to: tarcie między warstwami powietrza, tworzenie się wirów i położenie żagli względem siebie. Zjawisko to jest bardzo podobne do aerodynamicznej siły nośnej, która powstaje na skrzydłach samolotów. Przepływ wiatru wokół żagli jest jednak tak złożonym procesem, że może być modelowany tylko z wykorzystaniem najnowocześniejszych komputerów. Wiele poglądów w dziedzinie aerodynamiki głoszonych pod koniec XX wieku zostało obalonych jedynie dzięki badaniom naukowym przeprowadzonym przy użyciu nowoczesnej technologii. Przez stulecia żeglarze mogli polegać jedynie na własnych doświadczeniach, a nie na teoriach naukowych.

Narracja

Szkunery prawdopodobnie pojawiły się po raz pierwszy w Holandii, w XVI-XVII wieku. W Stanach Zjednoczonych renesans tych statków nastąpił w wieku XVIII, a pod koniec XIX wieku stały się one najpopularniejszymi żaglowcami w Wielkiej Brytanii.
Szkunery były powszechnie używane jako statki handlowe, ale także sprawdziły się jako okręty wojenne, gdyż były szybkie i łatwe w manewrowaniu.

Bark pojawił się w XVIII wieku. Termin "bark" był używany przez Brytyjską Flotę Królewską w odniesieniu do żaglowców, których nie można było zaklasyfikować do żadnej innej kategorii. Bark stał się popularny około 1900 roku, zastępując na pełnym morzu żaglowce typu kliper, wyparte przez statki parowe, z którymi klipery nie mogły już konkurować. Ze względu na kształt swego kadłuba i takielunku, barki miały dużą nośność towarową i były stosunkowo szybkie. Były używane głównie jako statki handlowe.

Pierwotnie szkunery były to smukłe statki o średniej wielkości. Ich długość wynosiła około 30-40 metrów, szerokość około 7-10 metrów, a maksymalna nośność zwykle nie przekraczała 200 ton. Wczesne szkunery posiadały jedynie 2 maszty. Nieco później pojawił się również bukszpryt, zwykle znacznie krótszy, niż dwa pozostałe maszty. Dziób i rufa statku były tylko nieznacznie wyższe od kadłuba.

Bark był stosunkowo smukłym statkiem, i znacznie większym od szkunerów. Jego długość, bez bukszprytu, wynosiła od ponad 40 do nawet 80 metrów. Średnia długość miała 50-60 metrów, przy szerokości 8-14 metrów. Ich nośność dochodziła do kilku tysięcy ton ładunku. Bark miał co najmniej 3 maszty. Podobnie jak w przypadku szkunerów, ich dziób i rufa były tylko nieco wyższe od kadłuba.

Takielunek szkunerów był prosty i łatwy w obsłudze. Do dwóch masztów przymocowane były żagle gaflowe, powyżej których doczepiono później również żagle gniezdne. Do bukszprytu przymocowane były charakterystyczne, trójkątne foki, zwane też żaglami przednimi.

Bark miał dość złożony system ożaglowania rejowego. Na masztach umiejscowione były charakterystyczne, zwężające się ku górze żagle rejowe. Podobnie jak szkunery, barki posiadały trójkątne żagle przednie (foki) przyczepione do fokmasztów na dziobie i bezany na bezanmasztach w tyle statku.

Powiązane treści

Brytyjski okręt wojenny (XVIII wiek)

Na przełomie XVII-XIX wieku Anglicy odgrywali czołową rolę w budowie wojennych okrętów żaglowych.

Żaglowiec starożytnego Egiptu

Statki morskie i rzeczne starożytnych Egipcjan to żaglowce wyposażone w wiosła i jeden maszt.

Bitwa pod Trafalgarem (1805)

Podczas wojen napoleońskich flota angielska, pod dowództwem admirała Nelsona, pokonała flotę francusko-hiszpańską.

Działa okrętowe (XVII wiek)

Armaty, po rozpowszechnieniiu się na lądzie, pojawiły się również w działaniach wojennych na morzu.

Gmach Opery (Sydney, 1973)

Pod względem kształtu i położenia budynek Opery w australijskim mieście jest jednym z najbardziej wyjątkowych budynków operowych świata.

Historyczne przyrządy nawigacyjne

Do określania położenia na morzu służyły na przestrzeni wieków rozmaite specjalne przyrządy nawigacyjne.

Kwinkwerma (III wiek p.n.e.)

Galera rzymska, mająca kilka rzędów wioseł, w okresie hellenistycznym była typowym okrętem wojennym.

Legendarna podróż Darwina

Podróż Karola Darwina, XIX-wiecznego brytyjskiego przyrodnika, żaglowcem HMS Beagle walnie przyczyniła się do powstania jego teorii ewolucji.

Migracje ludności na przestrzeni wieków

Animacja prezentuje największe wędrówki ludów od czasów prehistorycznych aż po dzień dzisiejszy.

Polinezyjski katamaran

Polinezyjczycy pokonywali ogromne odległości na swoich specjalnie zaprojektowanych statkach.

Santa Maria (XV wiek)

Okrętem flagowym epokowej wyprawy Krzysztofa Kolumba była trzymasztowa karaka o nazwie Santa Maria.

Zasady dynamiki (prawa ruchu) Newtona

Animacja pokazuje trzy zasady dynamiki Sir Isaac Newtona, które zrewolucjonizowały mechanikę klasyczną.

Zbiornikowiec (tankowiec)

Zbiornikowce (tankowce) do transporu ropy naftowej, które pojawiły się pod koniec XIX w., są obecnie jednymi z największych statków.

Diera (starożytna galera)

Diera to rodzaj żaglowego okrętu wojennego z dwoma rzędami wioseł, który na dziobie posiadał charakterystyczny taran i używany był przez wiele narodów...

Starożytny grecki żaglowiec handlowy

W świecie starożytnym Grecy, dzięki swoim żaglowcom, przejęli od Fenicjan rolę "przewoźników morskich".

Statek Wikingów (X wiek)

Wspaniali budowniczowie statków i żeglarze, podejmowali dalekie wyprawy na wodach mórz i rzek.

Tradycyjny żaglowiec arabski (sambuk)

Największy żaglowiec arabski, sambuk, wykorzystywany przede wszystkim do celów handlowych, był typowym statkiem wód Zatoki Perskiej.

Zmagania Hollandii z morzem (XVII wiek)

Mieszkańcy północnej części Holandii już w średniowieczu i w czasach nowożytnych skutecznie zmagali się z morzem.

Ameryka kolonialna (do 1763 roku)

W podboju Nowego Świata wzięło udział wiele krajów europejskich, przyczyniając się do zróżnicowania mapy Ameryki.

Statek parowy Kisfaludyiego (1846)

Próbny rejs pierwszego statku parowego z kołem łopatkowym, pływającego po Balatonie odbył się w 1846 roku.

Titanic (1912)

RMS Titanic był na początku XX wieku największym na świecie statkiem pasażerskim.

Added to your cart.