Wulkanizm

Podczas aktywności wulkanu, ze skorupy ziemskiej na powierzchnię ziemi wydostaje się magma.

Geografia

Etykiety

wulkan, Mechanizm magma, wybuch wulkanu, wulkany, aktywność wulkaniczna, magma, Aktywność poerupcyjna wulkanu, Komora wulkaniczna, Płyty tektoniczne, Trzęsienie ziemi, lawa, formacji górskich, Wezuwiusz, natura, geografia, Płyta tektoniczna, Skorupa ziemska, katastrofa

Powiązane treści

Sceny

Wulkany i ruchy tektoniczne

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Największe erupcje wulkanów

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Wulkany eksplozywne

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Wulkany wylewne

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Wulkany mieszane

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Aktywność proerupcyjna wulkanu

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Narracja

Aktywność wulkaniczna jest procesem wyrzucania magmy na powierzchnię ze skorupy ziemskiej. Rozmieszczenie wulkanów nie jest przypadkowe, tworzą one długie łańcuchy, które są w istocie granicami płyt tektonicznych.
Aktywność wulkaniczna odgrywa ważną rolę w tworzeniu się pasm górskich. Magma jest rozpaloną, stopioną skałą pod powierzchnią Ziemi. Magmę, która wypływa na powierzchnię nazywamy lawą. W punkcie, gdzie lawa osiągnie powierzchnię, tworzy się wulkan.
W zależności od rodzaju erupcji wulkanicznej, wyróżniamy wulkany eksplozywne, wylewne i mieszane.

Eksplozywnym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszaniny gorących gazów i pary wodnej. Ich wynikiem są wysokie słupy pyłu i materiału piroklastycznego wydobywające się na powierzchnię. Wiatr może rozprzestrzenić chmurę pyłu i popiołu na ogromnym obszarze. Lawina piroklastyczna stacza się z wulkanicznego stożka z dużą prędkością. Jest to najbardziej niszczycielski rodzaj erupcji wulkanicznej. Wybuchy Krakatau, Mt. Pelée i Mt. St. Helens są najbardziej znanymi przykładami tego typu erupcji.

Wylewnej erupcji wulkanów nie towarzyszy eksplozja, ani wypływ lawiny piroklastycznej, na powierzchnię wydobywa się jedynie płynna lawa. Wskutek zastygania lawy tworzy się stożek wulkaniczny. Przykładami na ten typ erupcji są wulkany Mauna Kea i Mauna Loa, występujące na Wyspach Hawajskich.

Mieszanym erupcjom wulkanów towarzyszą wybuchy mieszanki gazowej i wypływ płynnej lawy. Wulkaniczny stożek składa się z warstw zastygłej lawy i z tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego, dlatego też te najczęściej występujące wulkany nazywamy stratowulkanami. Najbardziej znane stratowulkany to Stromboli, Etna i Cotopaxi.

Po erupcji wulkanu, można zaobserwować działania poerupcyjne, które są w zasadzie emisją pary wodnej i gazów z krateru, które zawierają różne związki chemiczne.

Solfatara to rodzaj fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej emitujący gazy siarkowe.

Mofetta jest innym rodzajem fumaroli. Jest to otwór w skorupie ziemskiej, który odprowadza dwutlenek węgla. Mofetta może być sucha, jeśli wydziela dwutlenek węgla, albo mokra, jeśli emituje wodę gazowaną.

Gejzer to rodzaj gorącego źródła, które regularnie wyrzuca słup wody i pary wodnej o temperaturze wrzenia. Dzieje się tak, ponieważ woda wsiąka i gromadzi się w małych zagłębieniach pod ziemią, a potem zaczyna wrzeć pod wpływem ciepła z magmy, aż wybucha jak fontanna.

Wulkany błotne to zjawiska występujące na obszarze gliniastym, gdzie gazy uwalniają się przez płynne błoto w postaci pęcherzyków.

Najbardziej niszczycielskie wybuchy wulkanów wyzrzucają duże ilości tefry, czyli okruchowych produktów wybuchu wulkanicznego.
Podczas erupcji wulkanu Krakatau w 1883 r., miał miejsce wyrzut 18 km3 tefry, podczas gdy w 1815 r. po erupcji Mount Tambora, która była jedną z najpotężniejszych erupcji w historii ludzkości, aż 80 km3 tefry zostało rozrzucone na dużej przestrzeni.
Takie potężne erupcje mają globalny wpływ na ziemską atmosferę, klimat i przyrodę.

Powiązane treści

Ruchy płyt tektonicznych

Tektonika płyt jest teorią dotyczącą przemieszczania się płyt tektonicznych.

Tworzenie się chmur

Gdy temperatura ochładzającego się powietrza osiągnie punkt rosy, to następuje kondensacja,...

Pustynia

Jedną trzecią kontynentów pokrywają pustynie. Obecnie pustynnienie jest coraz większym problemem.

Fałdowanie gór (poziom podstawowy)

Warstwy skalne na skutek siły bocznego nacisku fałdują się. W ten sposób powstają góry...

Proces tworzenia się węgla

Ten film przedstawia różne etapy tworzenia się węgla.

Wzgórza soli

Poznaj tajemnicę wyjątkowego piękna wzgórz soli.

Czynniki ocieplenia

Promieniowanie słoneczne, kąt padania promieni słonecznych oraz albedo powierzchniowe mają na...

Eratostenes

Obwód Ziemi został już obliczony w starożytnym Egipcie. Biorąc pod uwagę ówczesne warunki,...

Added to your cart.