Rodzaje gwiazd

Rodzaje gwiazd

Proces ewolucji gwiazd na przykładzie gwiazd o średniej i dużej masie.

Geografia

Etykiety

Gwiazda, Rozwój gwiazdą, mgławica, czerwony olbrzym, mgławica planetarna, biały karzeł, czerwony nadolbrzym, Supernowa, gwiazda neutronowa, czarna dziura, obiekt astronomiczny, astronomia, geografia

Powiązane treści

Sceny

Cykl życiowy gwiazd

  • mgławica gwiezdna - W wyniku jej zagęszczenia powstają gwiazdy.
  • przeciętna gwiazda - Najczęściej występujący we wszechświecie rodzaj gwiazd, do którego należy również Słońce. Źródłem ich energii jest przemiana wodoru w hel w wyniku syntezy jądrowej. Są długowieczne: na przykład Słońce ma prawie pięć miliardów lat i od niemal dziesięciu miliardów lat zachodzi w nim fuzja termojądrowa. Kiedy zaczyna brakować wodoru, gwiazda przechodzi w fazę czerwonego olbrzyma.
  • czerwony olbrzym - Kiedy zaczyna w gwieździe brakować paliwa do fuzji termojądrowej, proces fuzji spowalnia. Wraz ze spowolnieniem fuzji zmniejsza się ciśnienie promieniowania, przeciwdziałającego sile grawitacji i wpływ grawitacji zaczyna przeważać. Gwiazda zaczyna się kurczyć. Wraz ze wzrostem gęstości rozpoczyna się fuzja jąder atomowych helu w węgiel, temperatura wzrasta, a zewnętrzna otoczka gwiazdy puchnie: powstaje czerwony olbrzym.
  • mgławica planetarna - Po utracie paliwa do fuzji, jądro gwiazdy kurczy się jeszcze bardziej, a rozproszone zewnętrzne warstwy gwiazdy tworzą mgławicę planetarną.
  • biały karzeł - Jest to skurczone jądro czerwonego olbrzyma. Proces kurczenia jądra zatrzymany jest przez rosnące ciśnienie (Jeśli masa gwiazdy jest znacznie większa od masy Słońca, wówczas gwiazda kurczy się dalej, przekształcając sią w gwiazdę neutronową lub czarną dziurę.) Gęstość białego karła jest ogromna: jego masa porównywalna jest do masy Słońca, a wymiary do Ziemią. Nie zachodzi w nim fuzja termojądrowa. Emitując resztki energii stygnie i ciemnieje przez miliardy lat.
  • masywna gwiazda - Jeśli masa gwiazdy jest znacznie większa niż masa Słońca, wówczas gwiazda kurczy się dalej, tworząc gwiazdę neutronową lub czarną dziurę. W gwiazdach o dużej masie paliwo jądrowe wyczerpuje się szybciej niż w gwiazdach o przeciętnej masie.
  • czerwony nadolbrzym - Kiedy w gwieździe o dużej masie zaczyna brakować paliwa do fuzji termojądrowej, tempo fuzji spada. Wraz ze spowolnieniem fuzji spada ciśnienie promieniowania, przeciwdziałającego sile grawitacji i dlatego zaczyna przeważać grawitacja. Gwiazda zaczyna się kurczyć. Na skutek wzrastającej gęstości rozpoczyna się fuzja helu w węgiel, temperatura wzrasta, a zewnętrzna otoczka gwiazdy puchnie: powstaje czerwony olbrzym. Jedną z największych znanych gwiazd jest VY Canis Majoris, której średnica jest 400 razy większa większa od średnicy Słońca. W jądrze gwiazdy zaczyna brakować wodoru. W jądrze czerwonego nadolbrzyma na skutek fuzji powstają coraz cięższe pierwiastki, nie cięższe jednak od żelaza. Dlatego po pewnym czasie produkcja energii ustaje i jądro gwiazdy ponownie zaczyna się kurczyć. Z powodu dużej masy gwiazdy wzrastające ciśnienie nie jest w stanie zatrzymać zapadania się materii, więc a protony i elektrony zostają tak ściśnięte, że powstają z nich neutrony.
  • supernowa - Jądro zapada się tworząc gwiazdę neutronową, a warstwy zewnętrzne podczas eksplozji zostają wyrzucone w przestrzeń. Podczas wybuchu supernowej, wyrzuconą materię bombardują powstałe podczas eksplozji neutrina, co powoduje powstawanie jąder atomów cięższych od żelaza. Eksplozje supernowych są jedynym źródłem pierwiastków cięższych od żelaza. Jasność wybuchu supernowej przez krótki czas przewyższa blask galaktyk. Po kilku tygodniach jasność ta znika, ale przez ten czas supernowa wyzwala więcej energii, niż Słońce przez całe swoje życie.
  • gwiazda neutronowa - Jej średnica wynosi zazwyczaj 10-20 km, masa zaś jest równa 1-2 masom Słońca. Jej materia jest niezwykle gęsta: 1 cm³ ma masę ok. stu miliona ton.
  • czarna dziura - Jeśli jądro kolapsującej gwiazdy ma dostatecznie dużą masę, wówczas proces kurczenia się nie zatrzymuje się w fazie gwiazdy neutronowej, tylko postępuje dalej, tworząc czarną dziurę. Nazywa się ją „czarną”, ponieważ całkowicie pochłania światło. Czarną dziurę otacza matematycznie zdefiniowana powierzchnia, nazywana horyzontem zdarzeń, która wyznacza granicę bez możliwości powrotu.

Etapy rozwoju przeciętnej gwiazdy

  • mgławica gwiezdna - W wyniku jej zagęszczenia powstają gwiazdy.
  • przeciętna gwiazda - Najczęściej występujący we wszechświecie rodzaj gwiazd, do którego należy również Słońce. Źródłem ich energii jest przemiana wodoru w hel w wyniku syntezy jądrowej. Są długowieczne: na przykład Słońce ma prawie pięć miliardów lat i od niemal dziesięciu miliardów lat zachodzi w nim fuzja termojądrowa. Kiedy zaczyna brakować wodoru, gwiazda przechodzi w fazę czerwonego olbrzyma.
  • czerwony olbrzym - Kiedy zaczyna w gwieździe brakować paliwa do fuzji termojądrowej, proces fuzji spowalnia. Wraz ze spowolnieniem fuzji zmniejsza się ciśnienie promieniowania, przeciwdziałającego sile grawitacji i wpływ grawitacji zaczyna przeważać. Gwiazda zaczyna się kurczyć. Wraz ze wzrostem gęstości rozpoczyna się fuzja jąder atomowych helu w węgiel, temperatura wzrasta, a zewnętrzna otoczka gwiazdy puchnie: powstaje czerwony olbrzym.
  • mgławica planetarna - Po utracie paliwa do fuzji, jądro gwiazdy kurczy się jeszcze bardziej, a rozproszone zewnętrzne warstwy gwiazdy tworzą mgławicę planetarną.
  • biały karzeł - Jest to skurczone jądro czerwonego olbrzyma. Proces kurczenia jądra zatrzymany jest przez rosnące ciśnienie (Jeśli masa gwiazdy jest znacznie większa od masy Słońca, wówczas gwiazda kurczy się dalej, przekształcając sią w gwiazdę neutronową lub czarną dziurę.) Gęstość białego karła jest ogromna: jego masa porównywalna jest do masy Słońca, a wymiary do Ziemią. Nie zachodzi w nim fuzja termojądrowa. Emitując resztki energii stygnie i ciemnieje przez miliardy lat.

Etapy rozwoju gwiazdy masywnej

  • mgławica gwiezdna - W wyniku jej zagęszczenia powstają gwiazdy.
  • masywna gwiazda - Jeśli masa gwiazdy jest znacznie większa niż masa Słońca, wówczas gwiazda kurczy się dalej, tworząc gwiazdę neutronową lub czarną dziurę. W gwiazdach o dużej masie paliwo jądrowe wyczerpuje się szybciej niż w gwiazdach o przeciętnej masie.
  • czerwony nadolbrzym - Kiedy w gwieździe o dużej masie zaczyna brakować paliwa do fuzji termojądrowej, tempo fuzji spada. Wraz ze spowolnieniem fuzji spada ciśnienie promieniowania, przeciwdziałającego sile grawitacji i dlatego zaczyna przeważać grawitacja. Gwiazda zaczyna się kurczyć. Na skutek wzrastającej gęstości rozpoczyna się fuzja helu w węgiel, temperatura wzrasta, a zewnętrzna otoczka gwiazdy puchnie: powstaje czerwony olbrzym. Jedną z największych znanych gwiazd jest VY Canis Majoris, której średnica jest 400 razy większa większa od średnicy Słońca. W jądrze gwiazdy zaczyna brakować wodoru. W jądrze czerwonego nadolbrzyma na skutek fuzji powstają coraz cięższe pierwiastki, nie cięższe jednak od żelaza. Dlatego po pewnym czasie produkcja energii ustaje i jądro gwiazdy ponownie zaczyna się kurczyć. Z powodu dużej masy gwiazdy wzrastające ciśnienie nie jest w stanie zatrzymać zapadania się materii, więc a protony i elektrony zostają tak ściśnięte, że powstają z nich neutrony.
  • supernowa - Jądro zapada się tworząc gwiazdę neutronową, a warstwy zewnętrzne podczas eksplozji zostają wyrzucone w przestrzeń. Podczas wybuchu supernowej, wyrzuconą materię bombardują powstałe podczas eksplozji neutrina, co powoduje powstawanie jąder atomów cięższych od żelaza. Eksplozje supernowych są jedynym źródłem pierwiastków cięższych od żelaza. Jasność wybuchu supernowej przez krótki czas przewyższa blask galaktyk. Po kilku tygodniach jasność ta znika, ale przez ten czas supernowa wyzwala więcej energii, niż Słońce przez całe swoje życie.
  • gwiazda neutronowa - Jej średnica wynosi zazwyczaj 10-20 km, masa zaś jest równa 1-2 masom Słońca. Jej materia jest niezwykle gęsta: 1 cm³ ma masę ok. stu miliona ton.
  • czarna dziura - Jeśli jądro kolapsującej gwiazdy ma dostatecznie dużą masę, wówczas proces kurczenia się nie zatrzymuje się w fazie gwiazdy neutronowej, tylko postępuje dalej, tworząc czarną dziurę. Nazywa się ją „czarną”, ponieważ całkowicie pochłania światło. Czarną dziurę otacza matematycznie zdefiniowana powierzchnia, nazywana horyzontem zdarzeń, która wyznacza granicę bez możliwości powrotu.

Powiązane treści

Życie Układu Słonecznego

Słońce i planety powstały ok. 4,5 miliarda lat temu z zagęszczenia obłoku pyłu molekularnego.

Droga Mleczna

Nasza Galaktyka ma średnicę 100 000 lat świetlnych, znajduje się w niej ponad 100 miliardów gwiazd, a jedną z nich jest Słońce.

Słońce

Średnica Słońca jest 109 razy większa od średnicy Ziemi. Wodór stanowi większą część jego materii.

Reakcja łańcuchowa

Energia uwalniana w wyniku rozszczepienia jądra atomu może być wykorzystana zarówno dla celów pokojowych jak i wojskowych.

Ciekawostki geograficzne - Astronomia

Ta animacja przedstawia kilka ciekawych faktów dotyczących naszego Układu Słonecznego.

Fale grawitacyjne (LIGO)

Fale grawitacyjne to zmarszczki w czasoprzestrzeni, których źródłem jest ciało o ogromnej masie poruszające się z dużym przyspieszeniem.

Kosmiczny Teleskop Hubble’a

Warunki atmosferyczne nie mają wpływu na działanie kosmicznego teleskopu Hubble'a.

Kosmiczny Teleskop Keplera

Za pomocą Teleskopu kosmicznego Keplera NASA poszukuje nadających się do zamieszkania, ziemiopodobnych planet, poza naszym Układem Słonecznym.

Misja Dawn („Świt”)

Badania Ceres i Westy pomogą nam dowiedzieć się więcej na temat wczesnej epoki Układu Słonecznego, oraz jak formowały się planety skalne.

Nasi astronomiczni sąsiedzi

Prezentacja pobliskich planet, gwiazd i galaktyk w naszym Układzie Słonecznym.

Obserwatorium

Obserwatoria astronomiczne często są budowane na wysokich wzniesieniach w celu wyeliminowania zakłóceń atmosferycznych.

Planety, rozmiary

Wokół Słońca krążą wewnętrzne planety skaliste i zewnętrzne gazowe planety olbrzymy.

Reaktor fuzyjny

Przyjazna środowisku fuzja jądrowa będzie służyła jako źródło praktycznie nieograniczonej energii.

Sondy kosmiczne Voyager

Sondy kosmiczne Voyager opuściły Układ Słoneczny. Dokonują one badań i niosą ze sobą komunikat od ludzkości.

Teleskopy optyczne

Animacja prezentuje główne teleskopy soczewkowe i zwierciadlane, stosowane w astronomii.

Rozwój mechaniki nieba

Animacja przedstawia prace badawcze astronomów i fizyków, które miały wpływ na nasze postrzeganie wszechświata.

Added to your cart.