Potwory paleozoiku: Wielkoraki

Potwory paleozoiku: Wielkoraki

Wielkoraki (Eurypterida) są wymarłą grupą drapieżnych stawonogów wodnych, żyjących w erze paleozoicznej.

Biologia

Etykiety

prehistoryczny stwór, skamielina, morskie skorpiony, wymarły, wielkoraki, paleozoicznej, Historia Ziemi, Epoki geologiczne, kambru, okres permu, brzuch, Szczękoczułki, warstwa chityny, pancerz, Cefalothorax, pancerz żółwia, stawonogi, drapieżnik, mięsożerny, zwierzę, biologia

Powiązane treści

Sceny

Wielkoraki (Eurypteridy)

Wielkoraki lub skorpiony morskie są wymarłą grupą drapieżnych stawonogów wodnych, żyjących w erze paleozoicznej, największych stawonogów, jakie kiedykolwiek żyły na ziemi. Mimo, że miały wydłużony odwłok zakończony telsonem, czyli podobnie jak u skorpionów wypustką w kształcie kolca, w rzeczywistości nie były prawdziwymi skorpionami. Wielkoraki, spokrewnione z pajęczakami, zalicza się do grupy szczękoczułkowców.

Opistosoma wielkoraków od góry pokryta była sztywnym, mocnym pancerzem. Pierwsze pary ich odnóży służyły do zdobywania pokarmu i do chodzenia, podczas gdy ostatnia para odnóży została zmodyfikowana w duże narządy służące do pływania.

Na podstawie znalezionych skamieniałości znamy ponad 200 gatunków wielkoraków, z których najczęściej występującym był prawdopodobnie Eurypterus giganteus. Niektóre osobniki z tego gatunku osiągały długość 130 cm.

Mixopterus kiaeri również dorastał do podobnych rozmiarów. Gatunek ten charakteryzował się dwoma parami silnych odnóży krocznych, na których znajdowały się długie iglaste kolce.

Megalograptus również miał dobrze rozwinięte odnóża kroczne, a niektóre osobniki miały osiągnąć długość nawet 170 cm.

Jak dotąd, największym znalezionym Eurypteridem jest Jaekelopterus rhenaniae, który prawdopodobnie mierzył około 2,5 m długości i miał przerażające, długie pazury o długości 40 cm.

Pływanie

Eurypterus giganteus

  • oczy boczne
  • przyoczko
  • prosoma
  • opistosoma
  • telson (kolec)
  • odwłok
  • pancerz (karapaks)
  • odnóża służące do pływania
  • odnóża kroczne
  • szczękoczułki

Mixopterus kiaeri

  • oczy boczne
  • prosoma
  • opistosoma
  • telson (kolec)
  • odwłok
  • pancerz (karapaks)
  • odnóża służące do pływania
  • odnóża kroczne
  • szczękoczułki

Megalograptus

  • oczy boczne
  • prosoma
  • opistosoma
  • telson (kolec)
  • odwłok
  • pancerz (karapaks)
  • odnóża służące do pływania
  • odnóża kroczne
  • szczękoczułki

Jaekelopterus rhenaniae

  • oczy boczne
  • przyoczko
  • prosoma
  • opistosoma
  • telson (kolec)
  • odwłok
  • pancerz (karapaks)
  • odnóża służące do pływania
  • odnóża kroczne
  • szczękoczułki

Porównanie

  • Eurypterus giganteus
  • Megalograptus
  • Jaekelopterus rhenaniae
  • Mixopterus kiaeri

Animacja

  • oczy boczne
  • przyoczko
  • prosoma
  • opistosoma
  • telson (kolec)
  • odwłok
  • pancerz (karapaks)
  • odnóża służące do pływania
  • odnóża kroczne
  • szczękoczułki

Narracja

Wielkoraki lub skorpiony morskie są wymarłą grupą drapieżnych stawonogów wodnych, żyjących w erze paleozoicznej, największych stawonogów, jakie kiedykolwiek żyły na ziemi. Mimo, że miały wydłużony odwłok zakończony telsonem, czyli podobnie jak u skorpionów wypustką w kształcie kolca, w rzeczywistości nie były prawdziwymi skorpionami. Wielkoraki, spokrewnione z pajęczakami, zalicza się do grupy szczękoczułkowców.

Opistosoma wielkoraków od góry pokryta była sztywnym, mocnym pancerzem. Pierwsze pary ich odnóży służyły do zdobywania pokarmu i do chodzenia, podczas gdy ostatnia para odnóży została zmodyfikowana w duże narządy służące do pływania.

Na podstawie znalezionych skamieniałości znamy ponad 200 gatunków wielkoraków, z których najczęściej występującym był prawdopodobnie Eurypterus giganteus. Niektóre osobniki z tego gatunku osiągały długość 130 cm.

Mixopterus kiaeri również dorastał do podobnych rozmiarów. Gatunek ten charakteryzował się dwoma parami silnych odnóży krocznych, na których znajdowały się długie iglaste kolce.

Megalograptus również miał dobrze rozwinięte odnóża kroczne, a niektóre osobniki miały osiągnąć długość nawet 170 cm.

Jak dotąd, największym znalezionym Eurypteridem jest Jaekelopterus rhenaniae, który prawdopodobnie mierzył około 2,5 m długości i miał przerażające, długie pazury o długości 40 cm.

Powiązane treści

Trylobity

Należą do nich przodkowie pajęczaków i raków.

Amonity

Wymarłe głowonogi, które posiadały płaskospiralną zewnętrzną skorupę. Pozostałe skamieniałości pomagają określać wiek skał.

Życie w okresie Permu

Ta scena 3D przedstawia florę i faunę ostatniego okresu ery paleozoicznej.

Androctonus

Androctonus jest jednym z największych i najbardziej niebezpiecznych skorpionów na świecie.

Flora i fauna w karbonie

Ta animacja przedstawia niektóre zwierzęta i rośliny, istniejące między epoką dewońską i permistyczną (358-299 milionów lat temu).

Zmiana położenia kontynentów na przestrzeni historii Ziemi

Kontynenty wędrowały na przestrzeni historii Ziemi. Proces ten trwa do dziś.

Ichtiostega

Praprzodek płazów, wymarły 360 milionów lat temu, wczesny przedstawiciel czteronożnych kręgowców lądowych.

Ichtiozaur

Rybopodobne pragady, przystosowane do życia w morzach, będące przykładem konwergencji.

Tiktaalik

Forma przejściowa w drodze ewolucji pomiędzy rybami a czworonożnymi kręgowcami lądowymi.

Apatozaur

Ogromny, posiadający długą szyję, roślinożerny dinozaur.

Deinonych

Deinonychus antirrhopus, "straszny szpon", był dinozaurem należącym do mięsożernych dromeozaurów.

Pteranodon longiceps

Latający gad, podobny do ptaków, jednak nie ma między nimi bezpośredniego pokrewieństwa ewolucyjnego.

Stegozaur

Dinozaur, na którego grzbiecie znajdowały się rzędy płyt odgrywających rolę w termoregulacji.

Tyrannosaurus rex (królewski jaszczur-tyran)

Ogromny, drapieżny prehistoryczny gad, był najsłynniejszym z dinozaurów.

Triceratops

Dinozaur z okresu kredy, był łatwo rozpoznawlny dzięki charakterystycznej kryzie i trzem rogom.

Added to your cart.