Od epoki kamienia do epoki żelaza

Od epoki kamienia do epoki żelaza

Scena ta pokazuje nam, jak zmieniała się siekiera, starożytne narzędzie użytkowe, w kolejnych epokach archeologicznych.

Historia

Etykiety

topór, hand axe, Paleolityczny, Okres neolitu, Chalcolithic, Epoka Brązu, Iron Age, miedź, Ötzi, epoka prehistoryczna, epoke kamienna, Narzędzie, grot strzały, siekiery głowy, motyka, bransoletka, skrobak, grot włóczni, kołczan na strzały, strzałka, kilof, naczynie, biżuteria, miecz, wytwarzania narzędzi, Broni, Tryb życia, historia

Powiązane treści

Sceny

Rozwój siekiery

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Paleolit

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Mezolit

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Neolit

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Chalkolit

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Epoka brązu

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Epoka żelaza

  • Epoka kamienia - Paleolit (epoka kamienia łupanego). Archeologiczny okres zaczyna się około 2,4 milionów lat temu, a kończy się na 10.000 p.n.e.
  • Mezolit - Mezolit. Okres trwający od około 11.000 do 7.000 p.n.e.
  • Neolit - Neolit (epoka kamienia gładzonego). Okres trwający od ok. 7.000 do 4.500 p.n.e.
  • Chalkolit - Eneolit. Okres archeologiczny, który trwał w latach 5.500 - 3.300 p.n.e.
  • Epoka brązu - Archeologiczny okres trwający między 3.300 a 1.200 p.n.e.
  • Epoka żelaza - Archeologiczny okres, który zaczął się ok. 1.200 p.n.e.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • pięściak (tłuk pięściowy) - Wyłuskany kamień lub skała, w kształcie kropli. Było to powszechnie stosowane narzędzie.
  • drapacz - Kamień łuskany, za pomocą którego wyprawiano skóry zwierząt.
  • grot strzały - Zrobiony był z kamienia metodą łuskania. Do trzonu przymocowany był za pomocą ścięgna zwierząt lub włókien roślinnych.
  • igła - Zrobiona z kości. Służyła do wykonywania odzienia. Używano jej również jako dziurkacza.
  • obuch siekiery - Zrobiony z kawałka dużego kamyka lub skały, ociosany, o wypolerowanej krawędzi.
  • sznur - Wykonany ze ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych. Był używany do mocowania obucha siekiery do drzewca.
  • trzon - Wykonany z drewna. Obuch mocowano z boku trzonu lub po rozdzieleniu górnej części trzonu przymocowano go między dwiema częściami trzonu.
  • obuch siekiery
  • kamienny topór
  • grot strzały - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Do trzonu strzały przymocowany był za pomocą ścięgien zwierząt lub włókien roślinnych.
  • nóż - Zrobiony był z ociosanego, wypolerowanego kamienia. Jego cienka krawędź była bardzo ostra. Zazwyczaj używano go do krojenia mięsa, skóry i kawałków drzewa.
  • sznur
  • otwór na trzon
  • trzon
  • polerowany i przewiercony kamienny obuch siekery
  • polerowany kamienny obuch siekiery
  • polerowane siekiery kamienne - Znamy kilka ich form. Jednym z podstawowych typów była siekiera z ociosanym, kamiennym obuchem, przymocowanym za pomocą liny z włókien roślinnych do drewnianego uchwytu. W przypadku drugiego rodzaju, w obuchu wywiercony był otwór, w który następnie włożony był trzonek. Połączenie obucha z trzonkiem zabezpieczone było klinem.
  • głownia motyki - Wykonana z ociosanego kamienia.
  • motyka - Jej pojawienie się zbiega się z początkami rozwoju rolnictwa. Ociosana, płaska głownia była przymocowana do drewnianej rękojeści za pomocą liny z włókien roślinnych.
  • głownia motyki z rogami - Poroża jeleni i rogi zwierząt zabitych przez myśliwych były używane do wyrobu narzędzi. Motyki z poroża były typowymi narzędziami w tym okresie.
  • głownia siekiery - Wykonana z miedzi. Zakończenie obucha zostało wygięte dla lepszego zamocowania do drzewni.
  • miedziana płaska siekiera - Zazwyczaj mocowano ją do drzewca liną z włókien roślinnych.
  • głownia
  • sznur
  • trzon
  • miedziana płaska siekiera
  • grot włóczni - Zazwyczaj zrobiony był z miedzi. Uchwyt wkładano w wydrążony koniec grotu, a następnie przymocowywano włóknami roślinnymi albo rzemieniami ze skóry, poprzez otwór na jego brzegu.
  • bransolety - Część biżuterii również wykonana była z miedzi.
  • obuch siekiery
  • peleryna - Wyplatana była z suchych traw.
  • kołczan na strzały - Wykonany ze skóry, służył przechowywaniu strzał.
  • strzały - Strzały robiono z gałązek białej kaliny, a groty z krzemienia. Groty przyklejano do trzonka strzały dziegciem (mieszanką smoły brzozowej i węgla drzewnego).
  • łuk - Wykonany był z cisu. Miał 180 cm długości. Można było nim strzelać na odległość 30-50 m.
  • Ötzi - Człowiek z Hauslabjoch,albo Ötzi, Człowiek Lodu żył około 5300 lata temu, we wczesnej epoce miedzi. Jego zmumifikowane ciało zostało znalezione 19 września 1991 r. w lodowcu w Alpach Ötztalskich koło Hauslabjoch, na granicy między Austrią a Włochami, na wysokości 3210 m. Jest najstarszą, w pełni zachowaną mumią świata. Gdy umarł, miał prawdopodobnie około 45 lat, 158 cm wysokości i ważył około 50 kg.
  • czapka - Była wykonana ze skóry niedźwiedzia. Posiadała również skórzany rzemień.
  • siekiera - Ostrze o długości 9,5 cm było wykonane z prawie czystej miedzi, a 60-centymetrowy trzon był drewniany.
  • nagolenniki - Funkcjonowały jako spodnie, podtrzymywane skórzanymi rzemieniami.
  • buty - Ich podeszwa wykonana była ze skóry niedźwiedzia, nogawice były ze skóry jelenia. W środku były wypchane słomą, która izolowała i wyścielała je od wewnątrz.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • czekan - To narzędzie mogło być używane do wielu celów (np. w górnictwie, do ścinki drzewa). Trzon był umocowany w otworze wywierconym w głowni czekana.
  • głownia czekanu - Wykonana z brązu, z dwoma naprzeciwległymi ostrzami i otworem na trzon.
  • siekiera z nasadą - Bardziej zaawansowany model z późnej epoki brązu. Wykonana z brązu, ostrze zazwyczaj rozszerzało się na krawędzi, a nasadka znajdująca się na przeciwległym końcu nałożona była na zakrzywiony trzon drewniany.
  • głownia siekiery z nasadą - Na otwartym końcu głowni znajdował się niewielki pierścień u nasady otworu. Przeplecionymi przez nią rzemieniami dodatkowo przymocowywano głownię do trzonu, wzmacniając w ten sposób całą konstrukcję. Dzięki pierścieniom można było siekiery wiązać po kilka ze sobą.
  • naczynie - Wykonane z brązu, z uchwytami. Jest dowodem wysokiego kunsztu tamtejszych rzemieślników.
  • biżuteria - Charakterystyczny zwój, w kształcie spirali, zrobiony z brązu. Była noszona jako biżuteria lub do dekoracji odzieży.
  • siekiera - Te narzędzia pojawiły się w późnej epoce żelaza, i rozpowszechniły się w czasach rzymskich. Do dziś są używane.
  • głownia
  • trzon
  • otwór na trzon
  • hełm
  • siekiera
  • głownia siekiery
  • miecz

Animacja

Narracja

Dzieje ludzkości można również podzielić na epoki archeologiczne, badając typowe materiały i techniki wykonania narzędzi, używanych przez ludzi danego okresu.

W przeciwieństwie do okresów historycznych, okresy archeologiczne nie mają wyraźnych ram czasowych i mogą się różnić w zależności od regionu. Przegląd rozwoju niektórych narzędzi może nam przedstawić prawdziwy obraz etapów rozwoju ludzkości.

Pierwszy okres archeologiczny to Epoka Kamienia, która obejmuje okres paleolitu, mezolitu i neolitu. Narzędzia z tego okresu zazwyczaj wykonane były z kamienia.

W Paleolicie, narzędzia wytwarzano techniką łupania. Najważniejszym narzędziem w tym okresie był wszechstronnie używany pięściak (tłuk pięściowy).

W mezolicie pojawiło się już polerowanie kamienia, ale naprawdę precyzyjnie obrobione kamienne narzędzia były domeną neolitu.

Jednym ze szczytowych osiągnięć rzemieślników tego okresu była polerowana kamienna siekiera z wywierconym otworem na trzon.

Po epoce kamienia następują epoki metali. Początkowo głównym surowcem do wytwarzania narzędzi był kamień i miedź, później jeden ze stopów miedzi, brąz, a następnie żelazo.

Ötzi, Człowiek Lodu, żyjący w epoce miedzi (Chalkolit) posiadał narzędzia wykonane z miedzi.

Początkowo do stopów miedzi dodawano cynę, wytwarzając w ten sposób brąz cynowy. Najnowocześniejszym narzędziem późnej epoki brązu był topór z nasadką.

Archeologiczna epoka żelaza przypada na historyczny okres starożytności. W tej epoce posługiwanie się narzędziami z żelaza było dominujące, co oczywiście w różnym czasie uwarunkowane było daną kulturą i rejonem geograficznym. Żelazna siekiera, typowa dla tego okresu, jest nadal jednym z najczęściej używanych narzędzi.

Powiązane treści

Osada neolityczna

Pierwsze stałe osady zostały założone przez osiedlające się wspólnoty ludzkie, w wyniku rewolucji neolitycznej.

Ötzi, „człowiek lodu”

Mumię "człowieka lodu", pochodzącą najprawdopodobniej z epoki chalkolitu, znaleziono w jednym z lodowców alpejskich.

Prehistoryczna jaskinia z okresu paleolitu

Pierwsze domostwa w historii ludzkości dostarczają wielu informacji na temat sposobu życia naszych przodków.

Arka Noego

Według Biblii Noe wybudował arkę na polecenie Boga, aby ocalić przed potopem swoją rodzinę i zwierzęta.

Dolmen

Dolmeny znajdujące się na terenie dzisiejszej Holandii zostały zbudowane ponad pięć tysięcy lat temu.

Etapy ewolucji człowieka

Ujawnione cechy czaszki i mózgu przedstawicieli rodzaju Homo stanowią kamienie milowe na drodze ewolucji człowieka.

Mamut włochaty

Wymarły trąbowiec to bliski kuzyn słoni, na którego polował człowiek epoki lodowcowej.

Megalityczne kultury w Europie

Liczące wiele tysięcy lat budowle, wykonane z ogromnych kamiennych bloków, są tajemniczymi pamiątkami kultur megalitycznych.

Miasto Ur (3 tysiąclecie p.n.e.)

Starożytne miasto leżące nad brzegiem rzeki Eufrates było ważnym ośrodkiem Sumerów.

Rozprzestrzenianie się Homo sapiens na Ziemi

"Człowiek rozumny", wyruszył ze swojej kolebki w Afryce i podbijał kolejne kontynenty.

Stonehenge (Wielka Brytania, epoka brązu)

Znajdująca się w Anglii, najsłynniejsza megalityczna budowla z epoki brązu do dzisiaj kryje dla badaczy wiele tajemnic.

Wykopaliska archeologiczne, odkrycie ziemianki

Prowadzone w obecnych czasach duże roboty budowlane dostarczają mnóstwo pracy archeologom badającym pozostałości materialne.

Homo erectus (człowiek wyprostowany)

"Człowiek wyprostowany" tworzył już swoje narzędzia i używał ognia.

Hutnictwo żelaza (poziom średni)

W hutach żelaza produkowana jest z rudy żelaza surówka odlewnicza.

Hutnictwo żelaza (poziom podstawowy)

W hutach żelaza produkowana jest z rudy żelaza surówka odlewnicza.

Piramidy w Gizie (3-cie tysiąclecie p.n.e)

Piramidy w Gizie są jedynymi spośród cudów świata starożytnego, które można oglądać również dzisiaj.

Ziggurat (Ur, 3 tysiąclecie p.n.e.)

Zigguraty były to charakterystyczne wieże świątynne w starożytnej Mezopotamii, wznoszone w środkowej części miasta.

Średniowieczna kuźnia

Kowalstwo, jako jedno z pierwszych rzemiosł w historii, w okresie średniowiecza zyskało jeszcze na ważności.

Metale

Atomy metali charakteryzują się regularną strukturą sieci krystalicznej.

Added to your cart.