Historia przechowywania danych

Historia przechowywania danych

W ostatnich dziesięcioleciach pojemność urządzeń służących przechowywaniu danych wzrosła w nieprawdopodobnym stopniu.

Technika, zajęcia z gospodarstwa domowego

Etykiety

przechowywanie danych, urządzenia do przechowywania danych, Dane, figura przedziurkowana, taśma magnetyczna, dyskietka, dysk optyczny, pendrive, Karta SD, HDD, SSD, karta Holleritha, CD, DVD, karta pamięciowa, centrum informatyczne, Usługa chmury, bajt, megabajt, kilobajt, terabajt, Wydajność, pojemność, Blu Ray, informacja, przetwarzanie informacji, laser, technika, technologia informacyjna, TO

Powiązane treści

Sceny

Nośniki danych

  • karta perforowana
  • taśma magnetyczna
  • dyskietka (floppy)
  • dysk optyczny
  • pendrive
  • SD karta
  • HDD
  • SSD

Rozwój

  • chmura obliczeniowa

Animacja

  • karta perforowana
  • taśma magnetyczna
  • dyskietka (floppy)
  • dysk optyczny
  • pendrive
  • SD karta
  • HDD
  • SSD
  • karta Holleritha
  • (1890 - 1960)
  • 18,7 cm x 8,3 cm
  • 45 kolumn, 12 rzędów
  • 80 byte (B)
  • (1952 – 1970)
  • 10 megabyte (MB)
  • (1970 – 1990)
  • 625 kilobyte (kB)
  • 1,44 megabyte (MB)
  • 1,2 megabyte (MB)
  • (od 1981 – do dzisiaj)
  • 650 megabyte (MB)
  • 4,7 gigabyte (GB)
  • 25 gigabyte (GB)
  • (od 2000 – do dzisiaj)
  • 1 - 256 gigabyte (GB)
  • (od 1994 – do dzisiaj)
  • 1 - 64 gigabyte (GB)

Narracja

Ściśle mówiąc, nośniki danych towarzyszą ludzkości już od początku jej historii, począwszy od malowideł naskalnych z czasów starożytnych, poprzez gliniane tabliczki i zwoje papirusu w czasach późniejszych. W ciągu kolejnych wieków ilość informacji do przechowywania była coraz większa, dlatego też pojawiały się coraz to nowsze metody i urządzenia do tego celu.

Z punktu widzenia informatycznego, przechowywanie danych rozpoczęło się wraz z pojawieniem się kart perforowanych. Historia kart perforowanych zaczyna się ok.1890 roku podczas powszechnego spisu ludności w Stanach Zjednoczonych. Kartę perforowaną, opracowaną przez Hermana Holleritha, w postaci karty z cienkiego kartonu o grubości 0,17 mm, znormalizowano w 1928 roku. Początkowo zawierała 45 kolumn i 12 wierszy, później karty składały się z 80 kolumn i 12 wierszy. Na karcie, w uprzednio określonych miejscach każdej kolumny, umieszczano otwory, służące do kodowania jednego rzędu znaków. W ten sposób każda kolumna kodowała jeden znak.

Od 1960 roku, karty i taśmy perforowane zaczęto zastępować taśmą magnetyczną, będącą pierwszą popularną formą przechowywania danych w formie magnetycznej. Zapewniało to bezpieczny sposób przechowywania dużych ilości danych. Wadą tego typu nośnika był jego sekwencyjny dostęp do danych. Taśma magnetyczna jest nadal używana do długoterminowego przechowywania danych archiwalnych.

Kolejnym etapem rozwoju nośników danych było opracowanie przenośnych nośników magnetycznych typu floppy, potocznie nazywanych też dyskietkami lub dyskami miękkimi. Ich najważniejszą zaletą był swobodny dostęp do zapisanych na dyskach informacji, co znacznie przyspieszało ich dalsze przetwarzanie. Dysk magnetyczny miał niewielką pojemność i umożliwiał zarówno odczyt, jak i zapis danych. Przez lata dyskietki były produkowane w różnych rozmiarach i pojemnościach.

Na początku lat 80. XX wieku pojawiły się pierwsze dyski optyczne, które stopniowo rozpowszechniały się, zastępując dyski magnetyczne. Dysk optyczny jest płytką pokrytą materiałem zdolnym odbijać wiązkę światła. Zapis i odczyt danych następuje poprzez oświetlenie powierzchni płytki promieniem lasera. Pierwsze dyski optyczne typu CD używały laser czerwony. Później pojawiły się nowocześniejsze dyski DVD, również wykorzystujące czerwony promień lasera, lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu. Obecnie najbardziej konkurencyjną formą zapisu optycznego są dyski Blu-ray, wykorzystujące niebieskie wiązki laserowe, pozwalające na zapisanie 25 GB danych.

W ostatnich latach najbardziej popularnym nośnikiem danych jest pamięć USB, tzw. pendrive. To urządzenie przenośne, zawierające pamięć trwałą typu flash, używane do przenoszenia danych za pomocą portu USB. Jest szybkie do podłączenia i łatwe w obsłudze, o dużej pojemność. Ze względu na swoje korzystne właściwości całkowicie wyparły dyskietkę.

Gwałtowne rozpowszechnienie się cyfrowych aparatów fotograficznych, kamer wideo i telefonów komórkowych zbiegło się ze spadkiem cen układów scalonych. Urządzenia te używają karty pamięci do przechowywania danych. Te małe karty produkowane są w różnych rozmiarach i pojemnościach.

W ciągu ostatnich stu lat, nośniki pamięci komputerowej przeszły niesamowitą fazę rozwoju, zwłaszcza pod względem pojemności. Ponadto tempo rozwoju wzrasta, co z pewnością spowoduje, że w przyszłości będziemy używać urządzenia coraz mniejsze, ale mogące przechowywać coraz więcej danych.

Powiązane treści

Budowa dysku twardego

Twardy dysk komputera służy do magnetycznegu przechowywania danych.

Jak działają dyski optyczne?

Dzięki animacji możemy poznać konstrukcję i działanie dysków optycznych.

Budowa komputera

Animacja prezentuje budowę komputera osobistego i główne urządzenia peryferyjne.

Laptop, urządzenia peryferyjne

Do przenośnego komputera osobistego można podłączyć najróżniejsze urządzenia peryferyjne.

Jak działa sieć internetowa?

Sieć ogólnoświatowa, czyli Internet pozwala na niezwykle szybkie przekazywanie danych na ogromne odległości.

Jak działa telefon komórkowy?

Dzięki animacji możemy poznać konstrukcję i działanie telefonu komórkowego.

Obwód drukowany

Pozwala na masową produkcję obwodów układu elektrycznego i na zmniejszenie ich rozmiarów.

Added to your cart.