Działalność rzeźbotwórcza wiatru na pustyniach

Działalność rzeźbotwórcza wiatru na pustyniach

Wiatr jako czynnik zewnętrzny odgrywa rolę w budowie i niszczeniu pustyń.

Geografia

Etykiety

wiatr, ukształtowanie terenu, pustynia, wydma, piaszczystych wydmach, piasek, erozja, skała grzybowa, mesa, Na powierzchnia, siły zewnętrzne, Oaza, geografia fizyczna, geomorfologii, geografia

Powiązane treści

Sceny

Rzeźba terenu uformowana przez wiatr

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po powierzchni, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z pisaku, wydmy. Takimi są zajmujące duże obszary pustyń piakowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierznię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu wyniszczonej roślinności.

Transportowanie piachu

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po powierzchni, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z pisaku, wydmy. Takimi są zajmujące duże obszary pustyń piakowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierznię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu wyniszczonej roślinności.

Deflacja

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po powierzchni, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z pisaku, wydmy. Takimi są zajmujące duże obszary pustyń piakowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierznię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu wyniszczonej roślinności.

Akumulacja eoliczna

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po powierzchni, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z pisaku, wydmy. Takimi są zajmujące duże obszary pustyń piakowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierznię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu wyniszczonej roślinności.

Pustynie

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po powierzchni, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z pisaku, wydmy. Takimi są zajmujące duże obszary pustyń piakowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierznię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu wyniszczonej roślinności.

Narracja

Działalność rzeźbotwórcza wiatru związana jest z pewnymi warunkami atmosferycznymi, roślinnymi i geologicznymi: rzeźbotwórcza działalność wiatrów jest skuteczna na obszarach klimatu suchego, gdzie rzadko lub w ogóle nie występuje roślinność i na terenach pokrytych drobnym materiałem skalnym. Takimi obszarami są pustynie i półpustynie, tereny polodowcowe częściowo pokryte roślinnością, lub wybrzeża morskie.

Wiatr, nawet o dużej prędkości, jest w stanie przenieść tylko niewielkie, najwyżej 2 milimetrowe ziarna piasku. Większe ziarna toczą się po ziemi, mniejsze podskakują, podrzucane w powietrze, a najmniejsze przemieszczają się, unosząc się w powietrzu. Większą część ziaren piasku wiatr przenosi skokowo. Skaczące ziarna przeważnie nie wznoszą się wyżej niż 10 cm.

Na pustyniach wiatr wykonuje działalność niszczącą i budującą. Proces niszczenia może odbywać się na kilka sposobów. Wiatr porywa ziarna piasku znajdujące się na powierzchni, jest to tzw.wywiewanie lub deflacja. W wyniku tej działalności powstają mniejsze lub większe niecki deflacyjne.
Wiatr szlifuje skały niesionym piaskiem. Podczas tego procesu, zwanego korazją, ziarna piasku również ścierają się. W wyniku korazji powstają grzyby skalne, iglice, jardangi oraz wygłady eoliczne i płaskowyże.

Jeżeli działalność wiatru ustanie, wówczas materiał niesiony wiatrem osadza się, tworząc różne formy ukształtowania powierzchni. Proces ten nazywamy akumulacją eolityczną. Na terenach nieporośniętych roślinnością powstają ruchome formy z piasku, wydmy. Takimi są zajmujące różne obszary pustyń piaskowych wydmy podłużne, wydmy gwiaździste, wydmy sierpowate czyli barchany i powstające w wyniku połączenia barchanów wydmy poprzeczne.

Powierzchnie pustynne i półpustynne zajmują znaczne obszary Ziemi. Jedna trzecia powierzchni pustynnych jest piaszczysta. Pustynie piaszczyste należą do szybko zmieniających się obszarów powierzchni Ziemi. Przenoszenie się piasku i niszczące działanie wiatru stanowią poważny problem. Z jednej strony piasek pokrywa oazy, ziemie uprawne czy drogi, a z drugiej strony wiatr niszczy powierzchnię ziemi, działając szkodliwie na grunty objęte uprawą rolną. Obszar powierzchni narażonych na erozję wietrzną rośnie w wyniku coraz bardziej suchego klimatu i wyniszczonej roślinności.

Powiązane treści

The Equatorial Climate

Introducing the characteristics of the tropical rainforest climate

Obieg fosforu w przyrodzie

Fosfor jest ważnym dla organizmów żywych mikroelementem będącym w ciągłej cyrkulacji na...

Prognoza pogody

Pogodę można prognozować różnymi instrumentami meteorologicznymi.

Obszary krasowe (poziom podstawowy)

Na obszarach krasowych powstają różne krasowe formy powierzchni takie, jak ponory czy...

Uskok (poziom średni)

Na skutek pionowej siły oddziaływania, skały pękając ulegają przemieszczeniu w...

Zlodowacenie

Ostatnia epoka lodowa zakończyła się 13 tysięcy lat temu.

Fronty pogodowe

Kiedy masa zimnego i ciepłego powietrza spotyka się, powstają fronty pogodowe.

Księżyc

Jakie są tajemnice Księżyca? Kim byli pierwsi ludzie na Księżycu? Wszystkiego dowiesz się z tego...

Added to your cart.