Diera (starożytna galera)

Diera (starożytna galera)

Diera to rodzaj żaglowego okrętu wojennego z dwoma rzędami wioseł, który na dziobie posiadał charakterystyczny taran i używany był przez wiele narodów starożytnych.

Technika, zajęcia z gospodarstwa domowego

Etykiety

Diera, starożytny okręt wojenny, statek, okręt wojenny, starożytność, Dostawa, spiczasty dziób, kwadratowych żagla, wiosła, ławki wioślarskie, wiosła sterowe, kil, maszt, technika, transport

Powiązane treści

Sceny

Diera

Diera (birema)

Diera to okręt wojenny o dwurzędowym napędzie wiosłowym. W starożytności tego typu statków używali z powodzeniem Fenicjanie, Grecy, Etruskowie, Kartagińczycy, jak również Rzymianie. Pierwsza grecka diera powstała najprawdopodobniej w 9 wieku p.n.e. (przypuszczalnie na skutek wpływów fenickich).
Główną bronią diery był osadzony na dziobie taran, okuty zazwyczaj brązem i służący do taranowania okrętów przeciwnika. Dlatego ważną cechą diery była prędkość i zwrotność (szybkość manewrów). Podczas bitew morskich napędzana była zazwyczaj siłą wioseł, bez użycia żagli. Później diera zastąpiona została większymi i szybszymi jednostkami o wielorzędowym napędzie wiosłowym (np. trójrzędowymi trierami i triremami).

Widok z góry

Pokład

Na pokładzie diery

Większą część pokładu galery zajmowały ławki wioślarskie. Na prawej i na lewej burcie znajdowało się po 12 wioseł. Liczba wioślarzy wahała się od 50 do 100 osób. (Podczas bitew morskich na ławkach siedziało możliwie jak najwięcej wioślarzy, żeby zapewnić okrętowi większą prędkość i zwrotność.) Efektywność wiosłowania zapewniało dyktowanie odpowiedniego (szybszego lub wolniejszego) tempa biciem w bęben, graniem na flecie lub śpiewem.
Na pokładzie diery, z powodu braku miejsca, znajdowało się znacznie mniej żołnierzy niż wioślarzy. Była to jedna z największych wad tego typu okrętów, dlatego później zaczęto budować większe statki. Na pokładzie wyjątkową rolę odgrywali sternicy, operujący wiosłami sterowymi. Manipulowanie dwoma wielkimi łopatami, umieszczonymi symetrycznie na rufie, miało ogromny wpływ na skuteczność manewrów.

Konstrukcja

  • spiczasty dziób
  • żagiel rejowy
  • ławki wioślarskie
  • wiosła sterowe
  • stępka
  • maszt

Kształt i konstrukcja diery

Statek był niezwykle smukły: nieco wybrzuszony pośrodku kadłub zakończony był wąską rufą i trochę szerszym dziobem. W części rufowej zakrzywiająca się do góry stępka była lekko odgięta, dziób zaś posiadał charakterystyczny wizerunek głowy lub oka (najczęściej ptaka) na burcie i wystający taran.
Pośrodku pokładu stał maszt,podtrzymujący długą reję żagla. Liny ożaglowania przywiązywano do rufy i do dzioba, jak również do umieszczonych w tyle pokładu palików. Czasami do masztu przymocowane było nawet bocianie gniazdo.
Grecy nie używali jeszcze metalowych kotwic: zastępowały je uwiązane na sznurze wielkie głazy.

Animacja

  • spiczasty dziób
  • żagiel rejowy
  • ławki wioślarskie
  • wiosła sterowe
  • stępka
  • maszt

Narracja

Diera to okręt wojenny o dwurzędowym napędzie wiosłowym. W starożytności tego typu statków używali z powodzeniem Fenicjanie, Grecy, Etruskowie, Kartagińczycy, jak również Rzymianie. Pierwsza grecka diera powstała najprawdopodobniej w 9 wieku p.n.e. (przypuszczalnie na skutek wpływów fenickich).

Statek był niezwykle smukły: nieco wybrzuszony pośrodku kadłub zakończony był wąską rufą i trochę szerszym dziobem. W części rufowej zakrzywiająca się do góry stępka była lekko odgięta, dziób zaś posiadał charakterystyczny wizerunek głowy lub oka (najczęściej ptaka) na burcie i wystający taran.
Większą część pokładu galery zajmowały ławki wioślarskie. Na prawej i na lewej burcie znajdowało się po 12 wioseł. Liczba wioślarzy wahała się od 50 do 100 osób. (Podczas bitew morskich na ławkach siedziało możliwie jak najwięcej wioślarzy, żeby zapewnić okrętowi większą prędkość i zwrotność.)

Na pokładzie diery, z powodu braku miejsca, znajdowało się znacznie mniej żołnierzy niż wioślarzy. Była to jedna z największych wad tego typu okrętów, dlatego później zaczęto budować większe statki. Na pokładzie wyjątkową rolę odgrywali sternicy, operujący wiosłami sterowymi. Manipulowanie dwoma wielkimi łopatami, umieszczonymi symetrycznie na rufie, miało ogromny wpływ na skuteczność manewrów. Główną bronią diery był osadzony na dziobie taran, okuty zazwyczaj brązem i służący do taranowania okrętów przeciwnika. Dlatego ważną cechą diery była prędkość i zwrotność (szybkość manewrów). Podczas bitew morskich napędzana była zazwyczaj siłą wioseł, bez użycia żagli. Później diera zastąpiona została większymi i szybszymi jednostkami o wielorzędowym napędzie wiosłowym (np. trójrzędowymi trierami i triremami).

Powiązane treści

Kwinkwerma (III wiek p.n.e.)

Galera rzymska, mająca kilka rzędów wioseł, w okresie hellenistycznym była typowym okrętem wojennym.

Żaglowiec starożytnego Egiptu

Statki morskie i rzeczne starożytnych Egipcjan to żaglowce wyposażone w wiosła i jeden maszt.

Bitwa pod Salaminą (480 p.n.e.)

Flota grecka swoje zwycięstwo zawdzięczała doskonałej taktyce, oraz prędkości i zwrotności swych statków.

Starożytny grecki żaglowiec handlowy

W świecie starożytnym Grecy, dzięki swoim żaglowcom, przejęli od Fenicjan rolę "przewoźników morskich".

Bitwa pod Maratonem (490 p.n.e.)

Legenda biegu maratońskiego upamiętnia wspaniałe zwycięstwo ateńskiej ciężkiej piechoty (hoplitów) nad Persami.

Bitwa pod Termopilami (480 p.n.e.)

Bitwa toczona w czasie wojen grecko-perskich, wsławiła się jako symbol bohaterskiego poświęcenia życia na polu walki żołnierzy spartańskich króla Leonidasa.

Brytyjski okręt wojenny (XVIII wiek)

Na przełomie XVII-XIX wieku Anglicy odgrywali czołową rolę w budowie wojennych okrętów żaglowych.

Falanga grecka i macedońska

Falanga to zwarte oddziały ciężkozbrojnej piechoty, będące również podstawową jednostką bojową w starożytnej epoce hellenistycznej.

Grecki hoplita (V wiek p.n.e.)

Starożytny grecki, ciężkozbrojny żołnierz piechoty.

Pałac Dioklecjana (Split, Chorwacja)

Ufortyfikowana rezydencja na brzegu morza została zbudowana przez rzymskiego cesarza Dioklecjana, w pobliżu miejsca jego narodzin.

Perski most pontonowy (V wiek p.n.e.)

Dariusz I. jak również Kserkses zbudowali dla swoich potężnych armii most pontonowy przez Cieśninę Bosfor.

Prowincje i miasta Imperium Rzymskiego

Ta animacja przedstawia wielowiekową historię Imperium Rzymskiego.

Rzymski żołnierz (I wiek p.n.e.)

Najemni żołnierze armii starożytnego Rzymu było doskonale wyszkoleni i uzbrojeni.

Starożytne greckie kolumny

Kolumny porządku doryckiego, jońskiego i korynckiego różnią się rozmiarami i zdobnictwem głowic (kapiteli).

Starożytne wazy greckie

Wazy starożytnych helleńskich mistrzów także dzisiaj stanowią ważne źródło do badań historycznych.

Statek Wikingów (X wiek)

Wspaniali budowniczowie statków i żeglarze, podejmowali dalekie wyprawy na wodach mórz i rzek.

Władca perski (V wiek p.n.e.)

Wielcy starożytni królowie perscy zasłynęli dzięki bogactwu i wielkości imperium perskiego.

Wojownik perski (V wiek p.n.e.)

Wyśmienici łucznicy, niosący postrach, byli członkami starożytnego wojska perskiego.

Zbiornikowiec (tankowiec)

Zbiornikowce (tankowce) do transporu ropy naftowej, które pojawiły się pod koniec XIX w., są obecnie jednymi z największych statków.

Żaglowce

Szkuner, zazwyczaj używany jako handlowy statek żaglowy, pojawił się w XVI-XVII wieku w Holandii.

Krążownik "Aurora" (1900)

Nazwa rosyjskiego krążownika pancernego weszła do historii dzięki rewolucji 1917 roku.

Parowiec Clermont (1807)

Amerykański inżynier, Robert Fulton skonstruował pierwszy zdolny do żeglugi parowiec, którego koła łopatkowe napędzane były maszyną parową.

Santa Maria (XV wiek)

Okrętem flagowym epokowej wyprawy Krzysztofa Kolumba była trzymasztowa karaka o nazwie Santa Maria.

Statek parowy Kisfaludyiego (1846)

Próbny rejs pierwszego statku parowego z kołem łopatkowym, pływającego po Balatonie odbył się w 1846 roku.

Tradycyjny żaglowiec arabski (sambuk)

Największy żaglowiec arabski, sambuk, wykorzystywany przede wszystkim do celów handlowych, był typowym statkiem wód Zatoki Perskiej.

RMS Queen Mary 2 (2003)

W czasie budowy Queen Mary 2 był największym statkiem pasażerskim świata.

Tarawa LHA-1 (1976)

Począwszy od lat 40. XX wieku coraz większe lotniskowce opanowały morza i oceany.

Titanic (1912)

RMS Titanic był na początku XX wieku największym na świecie statkiem pasażerskim.

Added to your cart.