Budowa bloku z wielkiej płyty

Budowa bloku z wielkiej płyty

Rosnące jak grzyby po deszczu bloki mieszkalne były montowane na placach budów z gotowych prefabrykatów produkowanych w fabrykach domów.

Historia

Etykiety

blok mieszkalny z wielkopłyt, kamienica, mieszkanie, fabryka prefabrykatów, prefabrykowany, żelbetowe, centralne ogrzewanie, dźwig, socjalistyczny

Powiązane treści

Sceny

Widok z daleka

  • prefabrykowane elementy żelbetowe
  • dźwig
  • blok mieszkalny z wielkiej płyty

Przeszłość i teraźniejszość bloku mieszkalnego z wielkiej płyty

Ten sposób konstrukcji budynków był najbardziej rozpowszechniony w byłych krajach socjalistycznych (ZSRR, Czechosłowacja, Węgry itd.), jednakże podobną technologię stosowano również w innych częściach świata (była to początkowo metoda francuska, później duńska, która stała się znana na całym świecie).

Zaletami tej metody budowlanej są stosunkowo szybki montaż i niski koszt. Elementy wyprodukowane w tzw. fabryce wielkich płyt, przywożono ciężarówkami na plac budowy i za pomocą dźwigu podnoszono je na odpowiednie miejsce konstrukcji.

W Europie Wschodniej pierwsze budynki z elementów prefabrykowanych wznoszono pod koniec lat 50. XX wieku. Ich okres świetności przypada na lata 60. i 70., kiedy stały się wszechobecne. Znaczna liczba mieszkańców Europy Wschodniej i Środkowej wciąż mieszka w blokach mieszkalnych.

Problemy mieszkańców bloków w ciągu ostatnich lat wykazały, że ta technologia budowlana ma duże braki i ukryte niebezpieczeństwa. Tak więc, utrzymanie w dobrym stanie dzisiejszych bloków z wielkiej płyty wiąże się z poważnymi problemami, ponieważ budynki te wymagają rozległej renowacji i modernizacji.

Budowa bloku mieszkalnego z wielkiej płyty

Widok z kabiny dźwigu

Osiedla mieszkalne z prefabrykatów

Budowa bloków mieszkalnych z prefabrykatów opiera się na produkcji dużych, płaskich elementów. Oprócz gotowych ścian i sufitów, produkowano również kompletne łazienki i toalety.

Następnie wszystkie elementy były zmontowane na miejscu. Zazwyczaj kuchnia i korytarz również wyposażone były w gotowe, wbudowane meble. Wyprodukowane w fabrykach prefabrykatów elementy przewożone były na plac budowy, gdzie za pomocą dźwigu podnoszono je na odpowiednie miejsce konstrukcji. Elementy te zaprojektowane były do szybkiego i łatwego montażu. Tak więc najważniejszym zadaniem operatora dźwigu było "tylko" zapewnienie właściwej kolejności i precyzyjne manewrowanie elementami. W końcowej fazie, elementy były montowane ze sobą przez robotników pracujących na budowie.

W ten sposób, w dużych miastach, takie osiedla wyrastały jak grzyby po deszczu. Początkowo bloki wielkopłytowe posiadały cztery i pięć kondygnacji, później jednak rozpowszechniły się także budynki dziesięciopiętrowe. Miasto bloków z wielkiej płyty to nie tylko specyficzna przestrzeń architektoniczna, ale również środowisko i styl życia żyjących tam mieszkańców, nadający tym miastom szczególną atmosferę.

Animacja

Narracja

Budynki z wielkiej płyty to konstrukcje wykonane z prefabrykowanych elementów betonowych. Ten sposób konstrukcji budynków był najbardziej rozpowszechniony w byłych krajach socjalistycznych (ZSRR, Czechosłowacja, Węgry itd.), jednakże podobną technologię stosowano również w innych częściach świata (była to początkowo metoda francuska, później duńska, która stała się znana na całym świecie).

Zaletami tej metody budowlanej są stosunkowo szybki montaż i niski koszt. Elementy wyprodukowane w tzw. fabryce wielkich płyt, przywożono ciężarówkami na plac budowy i za pomocą dźwigu podnoszono je na odpowiednie miejsce konstrukcji. Elementy te zaprojektowane były do szybkiego i łatwego montażu. Tak więc najważniejszym zadaniem operatora dźwigu było "tylko" zapewnienie właściwej kolejności i precyzyjne manewrowanie elementami. W końcowej fazie, elementy były montowane ze sobą przez robotników pracujących na budowie.

W ten sposób, w dużych miastach, takie osiedla wyrastały jak grzyby po deszczu. Początkowo bloki wielkopłytowe posiadały cztery i pięć kondygnacji, później jednak rozpowszechniły się także budynki dziesięciopiętrowe. Miasto bloków z wielkiej płyty to nie tylko specyficzna przestrzeń architektoniczna, ale również środowisko i styl życia żyjących tam mieszkańców, nadający tym miastom szczególną atmosferę.

W Europie Wschodniej pierwsze budynki z elementów prefabrykowanych wznoszono pod koniec lat 50. XX wieku. Ich okres świetności przypada na lata 60. i 70., kiedy stały się wszechobecne. Znaczna liczba mieszkańców Europy Wschodniej i Środkowej wciąż mieszka w blokach mieszkalnych.

Problemy mieszkańców bloków w ciągu ostatnich lat wykazały, że ta technologia budowlana ma duże braki i ukryte niebezpieczeństwa. Tak więc, utrzymanie w dobrym stanie dzisiejszych bloków z wielkiej płyty wiąże się z poważnymi problemami, ponieważ budynki te wymagają rozległej renowacji i modernizacji.

Powiązane treści

Jak działa żuraw wieżowy?

Żurawie wieżowe wykorzystywane są do przemieszczania nawet wielotonowych ciężarów.

Standartowe mieszkanie z dużych płyt zbudowano w latach 1980-tych.

Standartowe mieszkania doskonale odzwierciedlają codzienność i kulturę w danym dziesięcioleciu.

Ubiory zachodniej Europy w latach 1980

Ubiory zdradzają sposób życia i kulturę ludności danej epoki i obszarów.

Charakterystyczne budynki mieszkalne

Każda epoka i każda kultura posiada charakterystyczne dla niej budynki mieszkalne.

Dom pasywny

Dom pasywny zapewnia przyjemny klimat w pomieszczeniach bez stosowania tradycyjnych systemów grzewczych i chłodzących.

Fallingwater (Mill Run, USA, 1939)

Epokowy projekt Franka Lloyda Wrighta to wybitne dzieło nowoczesnej architektury organicznej.

XIX wieczna chata chłopska

Wnętrze i obejście XIX wiecznej chaty chłopskiej było specyficzne.

Nowoczesny budynek biurowy

Przy projektowaniu nowoczesnych biurowców ważnym aspektem jest oszczędność energii i użytkowanie przyjazne dla środowiska.

Ubiory zachodniej Europy w latach 1960

Ubiory zdradzają sposób życia i kulturę ludności danej epoki i obszarów.

Ubiory zachodniej Europy w latach 1990

Ubiory zdradzają sposób życia i kulturę ludności danej epoki i obszarów.

Mur berliński (1961-1989)

Mur będący symbolem podziału i represji, podzielił nie tylko miasto, ale również wiele rodzin.

Wieżowce (Drapacze chmur)

Budynki wspinające się ku niebu są również wiecznymi pamiątkami tysiącletniej historii i rozwoju technicznego ludzkości.

Added to your cart.