Bomba latająca V-1

Bomba latająca V-1

V-1 był bezzałogowym pociskiem manewrującym, który został opracowany i wdrożony przez Niemców, podczas II wojny światowej.

Historia

Etykiety

balistyczny, rakieta, wybuchowy, masowego rażenia, broń, wojna światowa, Niemiecki

Powiązane treści

Sceny

Broń Odwetowa -1

  • rampa startowa
  • V-1 - Skrót od Vergeltungswaffe-1 (Broń odwetowa). Była bezzałogową bombą-samolotem sterowanym przez odrzutowy silnik pulsacyjny. Była używana w czasie II wojny światowej.
  • generator pary
  • rampa
  • zbiorniki
  • rampa wyrzutni-katapulty - Rampa startowa. Wyprodukowana przez Hellmutha Waltera AG w Kilonii. Miała 48 metrów długości i 5 metrów wysokości, a kąt wznoszenia wynosił 6°. Rampa startowa skierowana była zawsze w kierunku celu.

V-1 był bezzałogowym pociskiem manewrującym, który został opracowany i wdrożony przez Niemców, podczas II wojny światowej.

Niemiecka nazwa latającej bomby to Vergeltungswaffe, czyli "Broń odwetowa". W III Rzeszy broń nazywana była również Kirschkern (Pestka wiśni), Maikäfer (Chrząszcz) i Krähe (Kruk). Alianci natomiast postrzegali ją jako hałaśliwego "brzęczącego owada" (Doodlebug, Buzz bomb) ze względu na wydawany przez nią specyficzny dźwięk.

Dzięki bojownikom ruchu oporu i tajnym agentom alianci uzyskali wiele cennych informacji dotyczących latającej bomby. Byli więc w stanie dość dobrze przygotować się do obrony. Wydaje się, że główną siłą V-1 był jej efekt psychologiczny.

Wystrzał

Ciąg silnika napędowego bomby latającej V-1 nie był wystarczający (bomba nie posiadała nawet podwozia), dlatego pociski wystrzeliwano z parowych katapult startowych​. Rampę startową ustawiano zawsze w kierunku celu. Zmontowana z części rampa katapulty startowej miała 48 metrów długości i 5 metrów wysokości. Latająca bomba umieszczona była na początku szyny startowej, w górnej części rampy.

Generator pary, poruszający się na szynach, umieszczony był na przodzie rampy startowej. Dostarczał on parę pod wysokim ciśnieniem, powstałą podczas gwałtownej reakcji chemicznej nadtlenku wodoru i nadmanganianu potasu, która przedostawała się do pustej rury wewnątrz wyrzutni, tym samym katapultując latającą bombę.

Przelot

Niemcy użyli pocisków V-1 po raz pierwszy po lądowaniu aliantów w Normandii, chcąc zemścić się na Wielkiej Brytanii. Ich głównym celem był oczywiście Londyn. Latem 1944 roku Niemcy przeprowadzili wiele nalotów, wystrzeliwując latające bomby i rakiety na stolicę Anglii.

Po odpaleniu, bomba sterowana była przez autopilota, przy pomocy żyroskopu kierunkowego. Istotną cechą tego urządzenia, stosowanego głównie w samolotach, jest to, że geomagnetyzm nie ma wpływu na jego działanie.

Konstrukcja

  • śmigło
  • kompas magnetyczny
  • uchwyt bezpiecznika
  • głowica bojowa
  • skrzydło
  • przełącznik
  • miejsce ładunku wybuchowego
  • wspornik skrzydła
  • żebra skrzydła
  • blacha stalowa
  • tylnie skrzydło
  • ster wysokościowy
  • statecznik
  • płetwa sterowa

Rozpiętość skrzydeł ponad 8-metrowej broni przekraczała 5 metrów. Kształt bomby latającej przypominający samolot nadawało jej dodatkowo tylne skrzydło i specyficzne "płetwy". Jej opływowy korpus pokryty został spawanymi blachami stalowymi.

Na przodzie V-1 zamontowane było śmigło, połączone z licznikiem, który odpowiadał za precyzyjne wyznaczenie lokalizacji celu, w który miała uderzyć bomba. Układ naprowadzania znajdował się w przodzie bomby, za śmigłem. Za pomocą żyroskopu kierunkowego V-1 utrzymywała wyznaczony kierunek.

Kolejnym ważnym elementem konstrukcji V-1 była głowica, w której umieszczone były bezpieczniki i materiały wybuchowe. Za głowicą znajdował się zbiornik paliwowy, przez który przebiegał główny dźwigar skrzydeł. Dwa kuliste zbiorniki sprężonego powietrza znajdowały się po środku kadłuba bomby. Jej "mózg", zawierający układ zarządzania i sterowania urządzeniem został zamontowany w tylnej części ogona. Powyżej tego "autopilota" znajdował się silnik odrzutowy.

Napęd odrzutowy

  • zbiornik paliwa
  • wlot powietrza
  • dysze paliwowe
  • świeca zapłonowa
  • komora spalania
  • dysza wydechowa
  • kuliste zbiorniki ze sprężonym powietrzem
  • miejsce urządzeń sterujących

Bomba V-1 posiadała silnik pulsacyjny typu Argus AS 109-014. Podczas startu mieszanka sprężonego powietrza i 75 oktanowej benzyny była wtryskiwana do komory spalania przez dysze powietrza. Zapłon mieszanki odbywał się za pomocą świecy zapłonowej. Nie była już ona potrzebna podczas dalszego lotu, ponieważ koniec poprzedniego wybuchu powodował zapłon kolejnej mieszanki.

Podczas szybkiego spalania się mieszaniny paliwa i powietrza w komorze spalania, ciśnienie powstałego gorącego gazu gwałtownie wzrastało. Zwiększone ciśnienie zamykało zawory zwrotne tak, że gazy nie mogły wydostać się do przodu, a jedynie mogły opuścić komorę spalania do tyłu poprzez otwartą dyszę wydechową. Ciśnienie na przednią ścianę komory spalania tworzyło ciąg, niezbędny do napędzania bomby do przodu.

Następnie bezwładność gazów spalinowych, opuszczających z dużą prędkością komorę spalania powodowało zmniejszenie ciśnienia wewnątrz komory. Ciśnienie spadało nieco poniżej poziomu ciśnienia przed zamknięciem zaworów zwrotnych, przez co powstawało niewielkie podciśnienie. Wtedy zawory ponownie otwierały się, świeże powietrze dostawało się do wnętrza przez dysze powietrzne, następował wtrysk mieszanki paliwowej do komory spalania, i cały proces rozpoczynał się od nowa.

Animacja

Narracja

V-1 była sterowaną bombą bezzałogową, wyprodukowaną przez nazistowskie Niemcy podczas II wojny światowej. Została użyta po desancie aliantów w Normandii, jako zemsta na Wielkiej Brytanii. Głównym celem bombardowania był Londyn. Latem 1944 roku Niemcy przeprowadzili wiele nalotów, wystrzeliwując latające bomby i rakiety na stolicę Anglii.

Ciąg silnika napędowego bomby latającej V-1 nie był wystarczający (bomba nie posiadała nawet podwozia), dlatego pociski wystrzeliwano z parowych katapult startowych​. Rampę startową ustawiano zawsze w kierunku celu.

Broń nazywana również "bombą skrzydlatą", po odpaleniu sterowana była przez autopilota, przy pomocy żyroskopu kierunkowego.

Bomba V-1 posiadała silnik pulsacyjny typu Argus AS 109-014. Podczas startu mieszanka sprężonego powietrza i 75-oktanowej benzyny była wtryskiwana do komory spalania przez dysze powietrza. Zapłon mieszanki odbywał się za pomocą świecy zapłonowej. Nie była już ona potrzebna podczas dalszego lotu, ponieważ koniec poprzedniego wybuchu powodował zapłon kolejnej mieszanki.

Dzięki bojownikom ruchu oporu i tajnym agentom alianci uzyskali wiele cennych informacji dotyczących latającej bomby. Byli więc w stanie dość dobrze przygotować się do obrony. Wydaje się, że główną siłą V-1 był jej efekt psychologiczny.

Powiązane treści

Rakieta balistyczna V-2 (1944)

Pierwszą rakietą, która wkroczyła w przestrzeń kosmiczną, była niemiecka rakieta na paliwo ciekłe, skonstruowana w czasie II wojny światowej.

Żołnierz niemiecki (II wojna światowa)

Żołnierze Wehrmacht-u byli bardzo dobrze wyszkoleni i uzbrojeni na początku II wojny światowej.

Międzykontynentalny pocisk balistyczny RT-2PM Topol (ZSRR, 1985 r.)

Rakieta balistyczna, skonstruowana pod koniec okresu zimnej wojny, nadawała się do ataku atomowego i można ją było wystrzelić z pojazdu.

Bomba atomowa (1945)

Bomba atomowa jest jedną z najbardziej niszczycielskich broni w czasach ludzkości.

Junkers JU-52 (1932)

Model Ju 52, produkowany w wytwórni Junkers, przed II wojną światową był najpopularniejszym samolotem transportowym europejskiej produkcji.

Messerschmitt Bf 109 G (Niemcy, 1941)

Legendarny myśliwiec używany przez niemieckie lotnictwo podczas II wojny światowej.

Mitsubishi A6M Zero (Japonia, 1940)

Jednym z legendarnych uczestników II wojny światowej był samolot japoński, przez alianckich pilotów zwany "Zero".

Supermarine Spitfire (Wielka Brytania, 1938)

"Plujący ogniem" to legendarny brytyjski jednomiejscowy myśliwiec z okresu II wojny światowej.

Wozy bojowe (II wojna światowa)

Podczas II wojny światowej w bitwach lądowych główną rolę odgrywały wozy bojowe tzw. czołgi.

Added to your cart.