Beerdiertje

Beerdiertje

Beerdiertjes kunnen in extreme omstandigheden overleven: ze kunnen in de ruimte overleven.

Biologie

Trefwoorden

beerdiertje, extreme omgeving, Reparatie van DNA-schade, gesegmenteerde lichaam, directe ontwikkeling, tolerantie, nagelriem, chitine, eurytopic, geleedpotige, geleedpotigen, dieren, dierlijk, Biologie

Gerelateerde items

Scènes

Beerdiertje

Anatomie

Uitdroging

Herstellen van DNA-schade

Animatie

Beerdiertjes, ook bekend als waterberen of mosbeertjes, zijn micro-organismen van ongeveer een halve millimeter lang. Meestal leven ze op mossen maar ze komen bijna overal voor. Ze kunnen ook extreme omstandigheden overleven die voor de meeste andere levensvormen op aarde dodelijk zouden zijn.

Onder dergelijke omstandigheden passen ze hun stofwisselingsprocessen aan en raken ze in een gedehydrateerde toestand waarbij ze bijna 99% van het watergehalte in hun lichaam verliezen, wat hen helpt te overleven. Als ze daarna, soms zelf jaren later, weer terugkeren in een leefbare omgeving, rehydrateren ze en keren ze terug in hun normale toestand.

Hun vermogen om te overleven wordt geïllustreerd door een experiment waarbij uitgedroogde beerdiertjes meegenomen werden in de ruimte waar sommige van de diertjes zelfs de combinatie van de sterke kosmische straling en temperaturen nabij het absolute nulpunt overleefden. Volgens de experimenten kunnen beerdiertjes temperaturen overleven van tussen de -272 en 151 °C, zowel in een vacuüm als ook onder extreem hoge druk - tot duizenden keren de normale luchtdruk. Dit is meerdere keren de waterdruk in de diepste oceanische trog, de Marianentrog. Ze kunnen ook radioactieve, röntgen- en uv-straling overleven, tot 1000 keer de dodelijke dosis voor mensen.

Ultraviolette straling beschadigt het DNA van levende wezens. DNA bestaat uit 4 typen stikstofhoudende nucleobasen: thymine, adenine, cytosine en guanine. De volgorde van de nucleobasen codeert voor de aminozuursequentie van eiwitten.

Bij blootstelling aan UV straling vormen er zich thymine dimeren in het DNA. Dit proces veroorzaakt een verstoring in de eiwitsynthese, waardoor het risico op kanker wordt verhoogd. Daarom kan overmatige blootstelling aan zonnestraling huidkanker veroorzaken bij mensen. Beerdiertjes zijn echter in staat op een efficiënte manier schade aan hun DNA te herstellen met behulp van herstelenzymen. Soortgelijke enzymen komen ook voor in andere levende wezens, waaronder mensen, maar deze zijn veel minder efficiënt dan die van beerdiertjes. Bij uitgedroogde beerdiertjes is dit herstelsysteem inactief maar wordt het DNA beschermd tegen uv-straling door het 'op te vouwen'. In dit geval worden geen thymine dimeren geproduceerd, of slechts in kleine hoeveelheden.

Gesproken tekst

Beerdiertjes, ook bekend als waterberen of mosbeertjes, zijn micro-organismen van ongeveer een halve millimeter lang. Meestal leven ze op mossen maar ze komen bijna overal voor. Ze kunnen ook extreme omstandigheden overleven die voor de meeste andere levensvormen op aarde dodelijk zouden zijn.

Onder dergelijke omstandigheden passen ze hun stofwisselingsprocessen aan en raken ze in een gedehydrateerde toestand waarbij ze bijna 99% van het watergehalte in hun lichaam verliezen, wat hen helpt te overleven. Als ze daarna, soms zelf jaren later, weer terugkeren in een leefbare omgeving, rehydrateren ze en keren ze terug in hun normale toestand.

Hun vermogen om te overleven wordt geïllustreerd door een experiment waarbij uitgedroogde beerdiertjes meegenomen werden in de ruimte waar sommige van de diertjes zelfs de combinatie van de sterke kosmische straling en temperaturen nabij het absolute nulpunt overleefden. Volgens de experimenten kunnen beerdiertjes temperaturen overleven van tussen de -272 en 151 °C, zowel in een vacuüm als ook onder extreem hoge druk - tot duizenden keren de normale luchtdruk. Dit is meerdere keren de waterdruk in de diepste oceanische trog, de Marianentrog. Ze kunnen ook radioactieve, röntgen- en uv-straling overleven, tot 1000 keer de dodelijke dosis voor mensen.

Ultraviolette straling beschadigt het DNA van levende wezens. DNA bestaat uit 4 typen stikstofhoudende nucleobasen: thymine, adenine, cytosine en guanine. De volgorde van de nucleobasen codeert voor de aminozuursequentie van eiwitten.

Bij blootstelling aan UV straling vormen er zich thymine dimeren in het DNA. Dit proces veroorzaakt een verstoring in de eiwitsynthese, waardoor het risico op kanker wordt verhoogd. Daarom kan overmatige blootstelling aan zonnestraling huidkanker veroorzaken bij mensen. Beerdiertjes zijn echter in staat op een efficiënte manier schade aan hun DNA te herstellen met behulp van herstelenzymen. Soortgelijke enzymen komen ook voor in andere levende wezens, waaronder mensen, maar deze zijn veel minder efficiënt dan die van beerdiertjes. Bij uitgedroogde beerdiertjes is dit herstelsysteem inactief maar wordt het DNA beschermd tegen uv-straling door het 'op te vouwen'. In dit geval worden geen thymine dimeren geproduceerd, of slechts in kleine hoeveelheden.

Gerelateerde items

Ringslang

Deze slang is gemakkelijk te herkennen aan de vlek in zijn nek.

Tyrannosaurus rex

Een reusachtig, vleesetend reptiel uit de prehistorie, en waarschijnlijk de beroemdste...

De gewone flamingo

Een video over een roze steltloper met een gebogen snavel. Zijn bijzonderheid is dat hij slaapt...

Het gebit van zoogdieren

De structuur van het gebit weerspiegelt de specifieke voedingsgewoonten van een bepaalde...

De Amerikaanse bizon

De naast verwante van rundvee die bijna uitgestorven is. Ze leefden vroeger in prairies, maar...

Europese rivierkreeft

Een grote, wijdverspreide zoetwaterkreeft die men Europa kan terugvinden.

Siezel

Een in de bodem levend knaagdier dat in Midden- en Oost-Europa voorkomt.

Haaien

Een soort vis die gekenmerkt wordt door haar kraakbeenachtig skelet. Bekende soorten zijn...

Added to your cart.